ΑΡΚΙ

Πέντε σημεία για το Παρόν και το Μέλλον του εργατικού κινήματος

Κείμενο που υπογράφουν 32 συνδικαλιστές Η οργάνωση του κόσμου της εργασίας σε μορφές εκπροσώπησης, όπως τα συνδικάτα, αποτέλεσε αναγκαιότητα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του, με αποτέλεσμα, στα τέλη του 19ου αιώνα, να προκύψει η κατάλληλη συνθήκη  για τη δημιουργία των κομμάτων της αριστεράς. Τα τελευταία δεν είχαν ως στόχο μόνο την καθημερινή μάχη για την βελτίωση των εργασιακών συνθηκών, αλλά και τη διεκδίκηση της εξουσίας με σκοπό την αλλαγή της κοινωνικής μορφής.

Έκτοτε, έχει μεσολαβήσει μια διαδικασία κοινωνικών μετασχηματισμών,  την οποία θα παραβλέψουμε εδώ, για να κάνουμε ένα άλμα στο παρόν. Οφείλουμε να εστιάσουμε την ανάλυση στο σήμερα, όχι μόνο για να διατυπώσουμε ορισμένους προβληματισμούς, αλλά και για να αναδείξουμε επιτακτικά ζητήματα για την εργατική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και για ένα αυτόνομο – μαζικό εργατικό κίνημα:

1. Ο τρόπος με τον οποίο θα σχεδιάσουμε και θα αναβαθμίσουμε την παρέμβαση μας μέσα στους κοινωνικούς χώρους αποτελεί ένα από τα βασικά ερωτήματα μπροστά στο δεύτερο συνέδριο μας. Κόμμα για την αριστερά σήμαινε πάντα πολιτική παρέμβαση και δράση μέσα στην κοινωνία. Ο σχεδιασμός μας, βέβαια, καλείται να συνυπολογίσει το σημερινό πλαίσιο της επιτροπείας από τους θεσμούς και τους σκληρούς εκβιασμούς που καθημερινά αντιμετωπίζει η κυβέρνηση από νεοφιλελεύθερα κέντρα εντός και εκτός χώρας. Η ανατροπή αυτής της κατάστασης σχετίζεται και με την δική μας ικανότητα να μπορούμε να συνδυάζουμε το κεντρικό πολιτικό σχέδιο με την καθημερινή δράση και παρέμβαση. Είναι γεγονός, ότι τα κοινωνικά κινήματα αποτέλεσαν και αποτελούν το οξυγόνο μιας αριστερής πολιτικής.  Δεν ξεχνάμε ότι η κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα ήταν αυτή που συνέβαλε καθοριστικά στην ανατροπή του παλιού καθεστώτος. Αυτήν την κινητοποίηση χρειαζόμαστε και σήμερα. Ακόμα και χωρίς το σημερινό ασφυκτικό πλαίσιο, οι κοινωνίες δεν αλλάζουν με κυβερνητικά διατάγματα, χωρίς δηλαδή την ενεργό συμμετοχή των ίδιων των ανθρώπων και αυτό οφείλει να είναι μέλημα της συλλογικής μας ζωής. Υπό αυτό το πρίσμα, το σύνολο των κομματικών μελών πρέπει να είναι ενεργά στους κοινωνικούς τους χώρους και να συμμετέχουν διαδραματίζοντας ένα πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργάνωση των απαραίτητων κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων. Η ανάληψη της κυβερνητικής ευθύνης δεν ακυρώνει σε καμία περίπτωση την κρισιμότητα της παρέμβασης των κοινωνικών κινημάτων και του ίδιου του εργατικού κινήματος. Σήμερα περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε ένα ζωντανό εργατικό κίνημα, το οποίο θα μπορεί να συγκρούεται με την εργοδοσία και τις συντεχνιακές λογικές στο εσωτερικό του. Ένα κίνημα που θα συμβάλει στην ανάπτυξη μιας ιδεολογικής ηγεμονίας μέσα στην κοινωνία, με τις δικές του αυτόνομες και δημοκρατικές διαδικασίες. Ένα κίνημα που θα συγκρουστεί εκεί που πρέπει με την κυβέρνηση, ως φορέας μιας προωθητικής κριτικής, ανοίγοντας στο κοινωνικό επίπεδο δρόμους που ο γενικός συσχετισμός δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση.

2. Το ζήτημα της εργατικής δουλειάς πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στις κεντρικές προτεραιότητες μας. Δεν μπορούμε να περιορίζουμε την εργατική δουλειά στο επίπεδο του συνδικαλισμού. Ο ρόλος του κόμματος σε αυτήν είναι κρίσιμος και αναντικατάστατος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί ή πρέπει η κομματική λειτουργία να υποτιμά την αυτονομία του μαζικού κινήματος. Το σύνολο των κομματικών δυνάμεων οφείλει να έχει το άγχος της καταγραφής, του συντονισμού και της παρέμβασης στους κοινωνικούς χώρους. Η αλλαγή των συσχετισμών στο εσωτερικό του εργατικού κινήματος αποτελεί προϋπόθεση για την ανατροπή της σημερινής εικόνας απαξίωσης των οργανωμένων μορφών του εργατικού κινήματος. Δεν έχουμε όμως την πολυτέλεια να συντασσόμαστε με μία «από τα έξω» και εύκολη κριτική προς το εργατικό κίνημα, που στην πραγματικότητα έχει ως στόχο τη συνολική του διάλυση και όχι την ανασυγκρότηση του. Επιπλέον, η αλλαγή των συσχετισμών δεν περιορίζεται στην εκλογική καταγραφή των διάφορων δυνάμεων, αλλά περιλαμβάνει και το βασικό ζήτημα της συνδικαλιστικής πυκνότητας, δηλαδή του ποσοστού της συνολικής αντιπροσώπευσης των εργαζομένων. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι ηγεσίες των συνδικάτων έκαναν ότι μπορούσαν το προηγούμενο διάστημα, για να αποκλείσουν μια σειρά από κατηγορίες εργαζομένων. Οι νέοι και οι νέες, οι μετανάστες και οι μετανάστριες και συνολικότερα όσοι και όσες εργάζονται στον χώρο της επισφάλειας, αντιμετωπίζονται ως ξένο σώμα. Η γυναικεία συμμετοχή επίσης ήταν και παραμένει ένα μεγάλο έλλειμα. Ακόμα και στους χώρους του δημοσίου αναπτύχθηκαν πολλές ταχύτητες εργαζομένων, ύστερα από μια σειρά αποκλεισμών από την συμμετοχή στα σωματεία. Στόχος μας οφείλει να είναι, τόσο στο δημόσιο, όσο και στον  ιδιωτικό τομέα, να σπάσουμε αυτούς τους διαχωρισμούς και να κινητοποιήσουμε την πλειοψηφία των εργαζομένων. Μία αναβαθμισμένη και μαχητική παρέμβαση, στους χώρους του δημοσίου, έχει να συμβάλει πολλά και στην μάχη που δίνεται σήμερα ενάντια στους εργολάβους.

3. Παλεύουμε για την δημιουργία ενός μετώπου με βασικό στόχο την ανατροπή της διαδικασίας υποτίμησης της εργασίας, η οποία αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της κρίσης. Σε αυτό το μέτωπο πρέπει να δημιουργήσουμε τον κοινό χώρο και τις δράσεις που θα περιλαμβάνουν το σύνολο των εργαζομένων, που θα σπάνε τους διαχωρισμούς, αλλά και την συντεχνιακή αντίληψη, τα οποία η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έκανε ότι μπορούσε για να βαθύνουν. Σε αυτούς τους μικρούς και μεγάλους καθημερινούς αγώνες, το ζήτημα της αλληλεγγύης και της δημιουργίας μιας ασπίδας προστασίας ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία είναι κρίσιμο. Της αλληλεγγύης τόσο στο επίπεδο της κινητοποίησης, όσο και της άμεσης σύγκρουσης με αυτές τις πρακτικές. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν υπάρξει παραδείγματα το προηγούμενο διάστημα που αποδεικνύουν ότι μπορούμε να πετυχαίνουμε νίκες, κρίσιμες νίκες,  αφενός για την υπεράσπιση των εργαζομένων και, αφετέρου, για την απόδειξη της αποτελεσματικότητάς της συλλογικής δράσης.

4. Από την πρώτη στιγμή της ανασυγκρότησης της δουλειάς μας μετά τον περσινό Σεπτέμβρη, υπήρξε ένας έντονος διάλογος για την μορφή και τον τρόπο που θα επιλέξουμε να δράσουμε μέσα στους χώρους εκμετάλλευσης. Η μεθοδολογία, την οποία δημοκρατικά αποφασίσαμε και υλοποιήσαμε, στηριζόταν στην παράδοση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς για το πώς κατανοούμε τους κοινωνικούς χώρους και την δράση μας σε αυτούς. Στόχος μας ήταν και παραμένει η δημιουργία και η δικτύωση ανοιχτών σχημάτων, που θα υπερασπίζονται τα εργατικά συμφέροντα, με μία σταθερή κοινωνική αναφορά και μακριά από συντεχνιακές λογικές. Δεν χρειαζόμαστε ούτε εμείς, ούτε το εργατικό κίνημα ένα καινούργιο ΠΑΜΕ, ως το μακρύ χέρι του κόμματος. Σχεδιάσαμε την τακτική μας με βάση το κριτήριο της αλλαγής των συσχετισμών. Δεν επιλέξαμε να λειτουργήσουμε στην βάση της κομματικής καθαρότητας ή ενός μίζερου ενδοαριστερού ανταγωνισμού. Αυτός ο δρόμος έχει αποδειχθεί πολλές φόρες και συνεχίζει να αποδεικνύεται αδιέξοδος. Αυτό που χρειάζεται σήμερα το εργατικό κίνημα είναι μια ενωτική και αγωνιστική κατεύθυνση που μπορεί να προκαλέσει μεγάλες ανατροπές, απέναντι στις αποκομμένες κοινωνικά ηγεσίες, που το έχουν καταδικάσει στην αδράνεια και τον εκφυλισμό.

5. Η διαπραγμάτευση για τα εργασιακά αποτελεί το κεντρικό διακύβευμα της δεύτερης αξιολόγησης. Για εμάς είναι σαφές ότι η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων έπρεπε να είχε συντελεστεί ήδη από την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης. Σε κάθε περίπτωση, το πρόσφατο πόρισμα της επιτροπής εμπειρογνώμων για τα εργασιακά δείχνει ότι υπάρχουν δυνατότητες να αποφύγουμε τα χειρότερα και, την ίδια στιγμή, να μπορέσουμε να ανακτήσουμε σταδιακά το χαμένο έδαφος. Παλεύουμε για την ουσιαστική επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων (σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα), του κρίσιμου δηλαδή εργαλείου για την προάσπιση της αξιοπρέπεια του κόσμου της δουλειάς. Σε αυτή τη μάχη θα πρέπει να φροντίσουμε έτσι ώστε το εργατικό κίνημα να παρέμβει δυναμικά και να συγκρουστεί με το σύνολο των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων. Γνωρίζουμε ότι η μάχη για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης  στους εργασιακούς χώρους δεν θα είναι εύκολη, ούτε θα κριθεί απλά στην διαπραγμάτευση. Αυτή η μάχη θα είναι καθημερινή και θα περάσει μέσα από την δική μας δράση και παρέμβαση. Ακριβώς για αυτό χρειαζόμαστε ένα μεγάλο ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα, που θα μπορεί να στηρίζει στην πράξη και να συμβάλλει στην ανάπτυξη των απαραίτητων εργατικών αγώνων, με σεβασμό πάντα στην αυτονομία των κοινωνικών χώρων.

  Γώγος Γιώργος – Εργατικό Κέντρο Πειραιά

Γιαμπουράνης Χρήστος – Εργατικό Κέντρο Αθήνας

Φραντζεσκάκη Αναστασία – Ο.Λ.Π

Κεχαγιόγλου Κώστας – Π.Ο.Θ.Α

Σίμος Γρηγόρης – Π.Σ.Ε.Ε.Π

Μπαϊράμογλου Γιώργος – πρωτοβουλία mayday

Κρέτσης Κώστας – Εργατικό Κέντρο Αθήνας – ΟΣΝΙΕ

Kιουτσοκιόζογλου Πουλάκη Άννα – ΠΟΕ-ΔΥΟ

Λαζαροπούλου Γιώτα – Σύλλογος Εργαζομένων πρώην ΕΘΝΟDATA

Χριστοπούλου Βασιλική – Σύλλογος Εργαζομένων ICAP

Γκιουλάκης Ηλίας – Ο.Σ.Μ.Ε

Κατρανίδου Νατάσα – Ο.Ι.Υ.Ε

Καπετανάκης Γιώργος – Σ.Υ.ΔΑ.Π.Τ.Τ

Καπετάνιος Στράτος – Π.Ο.Ε.Μ

Τριγάζης Ζαχαρίας – Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Συμβασιούχων του Δημοσίου

Τοπαλιάν Γιάννης – Συντονιστής Τμήματος Εργατικής Πολιτικής του  ΣΥΡΙΖΑ

Καραδήμας Χάρης – Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών

Ζαβογιάννης Βασίλης – ΤΡAIΝΟΣΕ

Γενιδούνιας Κώστας – Σωματείο Μηχανοδηγών ΤΡAIΝΟΣΕ

Κολοκοτρώνης Παναγιώτης – ΠΕΠΤρενοσε

Αθανασάκης Γιάννης – Σ.Υ.Ε.Τ.Ε, Εθνική Τράπεζα

Ντότσικας Φώτης – Ο.Τ.Ο.Ε Καραμούτσος Χρήστος – Ο.Τ.Ο.Ε

Χαρωνίτης Στέλιος – Σωματείο Makro

Μιχαλάτος Θωμάς – ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ

Θεοδωρόπουλος Σταμάτης – Δ.Σ ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ

Χήρα Μαρία – Πανελλήνιο Σωματείο Ελληνικών Καυσίμων

Παντέλης Τάκης – Αντιπρόεδρος Π.Ο.Ε.ΔΥ.Ν

Ζωγραφάκη Ελένη – Ο.Λ.Μ.Ε

Λυμπεράς Μπάμπης – Π.Ο.Π.Ο.Κ Ομοσπονδία Ασφαλιστικών Ταμείων

Παπαδημητρίου Σταυρούλα – Ο.Σ.ΥΠ.Ε / ΑΔΕΔΥ

Δέδες Γιάννης – Ενιαίος Σύλλογος Υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού

Αρέσει σε %d bloggers: