Την 154η ημέρα απεργίας πείνας ξεκίνησαν σήμερα δύο νεαροί τούρκοι εκπαιδευτικοί, ο Σεμίχ Οζακτσά και η Νουριγιέ Γκιουλμέν, οι οποίοι κλείστηκαν στις φυλακές Σινκάν της Άγκυρας επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για την αποπομπή τους από τη δημόσια εκπαίδευση.

Όπως επισημαίνει η ανταποκρίτρια της γαλλικής εφημερίδας Le Monde Μαρί Ζεγκό, η Νουριγιέ, πανεπιστημιακή καθηγήτρια λογοτεχνίας, και ο Σεμίχ, δάσκαλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, είναι δύο από τους 33.000 εκπαιδευτικούς του δημόσιου τομέα που απολύθηκαν, χωρίς εξήγηση, στο πλαίσιο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε στην Τουρκία μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το περασμένο καλοκαίρι. Εβδομάδες ολόκληρες πραγματοποιούσαν καθημερινά διαμαρτυρίες σε μία κεντρική λεωφόρο της Άγκυρας, διεκδικώντας τη δουλειά τους πίσω. Στο τέλος, συνελήφθησαν.

Κατηγορούμενοι πλέον αμφότεροι για συμμετοχή στο Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα-Μέτωπο (DHKP-C), μία ακροαριστερή οργάνωση που ευθύνεται για πολλές δολοφονίες και επιθέσεις, κινδυνεύουν με ποινές φυλάκισης έως 20 ετών. Οι δικηγόροι τους προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) διεκδικώντας την άρση της προφυλάκισής τους. Την περασμένη Τετάρτη, ωστόσο, το ΕΔΑΔ απέρριψε το αίτημά τους. Οι δικαστές του Στρασβούργο έκριναν πως δεν υπάρχει «πραγματικός και άμεσος κίνδυνος ανεπανόρθωτης βλάβης για τη ζωή τους ή της σωματικής ακεραιότητάς τους» λόγω της κράτησής τους στο νοσοκομείο των φυλακών του Σινκάν και τους συνέστησαν να «σταματήσουν την απεργία πείνας».

«Αυτή η απόφαση πραγματικά με σόκαρε», δήλωσε στη Μαρί Ζεγκό η Εσρά Οζακτσά, η σύζυγος του Σεμίχ. «Σε πείσμα πολλών ιατρικών εκθέσεων που λένε πως η ζωή τους είναι σε κίνδυνο, το ΕΔΑΔ δεν μοιάζει να τοποθετήθηκε από ανθρωπιστική άποψη. Η ζωή τους όμως δεν κρέμεται παρά από μία κλωστή, η δικαιοσύνη πρέπει να τους αφήσει ελεύθερους», προσέθεσε η νεαρή γυναίκα, επίσης εκπαιδευτικός, επίσης αποκαλυμμένη.

Το ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανέφερε πως πήρε την απόφασή του υπό το φως των εκθέσεων που συνέταξαν οι γιατροί του νοσοκομείου των φυλακών του Σινκάν καθώς και του νοσοκομείου του Νουμούν, όπου οι δύο κρατούμενοι εκπαιδευτικοί εξετάστηκαν στις 28 Ιουλίου. Επισημαίνει ωστόσο πως οι δύο «δεν μπορούν να συνεχίσουν να ζουν χωρίς βοήθεια» και καλεί την τουρκική κυβέρνηση να το λάβει αυτό υπόψη.

«Προς το παρόν, δεν τους παρέχεται καμία απολύτως βοήθεια», καταγγέλλει η Οζακτσά. «Ο Σεμίχ και η Νουριγιέ είναι εγκαταλελειμμένοι στην απόλυτη απομόνωση». Η ίδια κατάφερε να δει τον σύζυγό της μόνο μία φορά μετά τη φυλάκισή του, στις 23 Μαΐου.

Περισσότεροι από 120.000 δημόσιοι λειτουργοί έχουν αποπεμφθεί στην Τουρκία μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 2016 και περίπου 50.000 άνθρωποι έχουν κλειστεί στη φυλακή. Η μοίρα των απεργών πείνας παραμένει, στη χώρα, ένα θέμα ταμπού. Λόγω των διαδηλώσεων υποστήριξης του Σεμίζ Οζακτσά και της Νουριγιέ Γκιουλμέν που διοργάνωσε πρόσφατα, η πρόεδρος της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Κωνσταντινούπολη, Γκιουλσερέν Γιολερί, καθώς και 14 ακόμη ακτιβιστές βρίσκονται από τις 5 Αυγούστου υπό κράτηση.

ΠΗΓΗ: athina984.gr