Τη Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου ξεκινά κι επίσημα η νέα σχολική χρονιά. Να ευχηθούμε, λοιπόν, σε μαθητές και εκπαιδευτικούς να έχουν μια καλή, δημιουργική και δραστήρια σχολική χρονιά. Γι’ άλλη μια χρονιά τα Δημόσια Σχολεία ανοίγουν χωρίς να έχουν πραγματοποιηθεί μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών –με εξαίρεση τους πρόσφατους διορισμούς των επιτυχόντων του ΑΣΕΠ 2008 (παρακαλώ!!!)–. Οι εκπαιδευτικές ανάγκες θα καλυφθούν ξανά με την πρόσληψη αναπληρωτών εκπαιδευτικών μέσα από τα προγράμματα ΕΣΠΑ και ορισμένες πιστώσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό. Για τη φετινή σχολική περίοδο έχει υπολογιστεί πως θα προσληφθούν περίπου 24.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Το Δημόσιο Σχολείο στα χρόνια της οικονομικής κρίσης δέχθηκε απανωτές επιθέσεις με στόχο την υποβάθμισή του και παράλληλα υιοθετήθηκαν πολιτικές συρρίκνωσης των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών. Κανείς δεν ξεχνά τις αθρόες συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων, τις φωτοτυπίες-βιβλία, τις περικοπές των προσλήψεων επί υπουργίας Α. Διαμαντοπούλου. Επίσης, τη δραστική μείωση του μισθού του εκπαιδευτικού κατά -40%, την προσπάθεια εφαρμογής μιας τιμωρητικής αξιολόγησης που στο βάθος είχε απολύσεις και παράλληλα τη διαμόρφωση ενός ασφυκτικού πειθαρχικού με την κατάργηση του τεκμήριου της αθωότητας την περίοδο της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το εκπαιδευτικό κίνημα αντέδρασε και σε πολλές περιπτώσεις κατόρθωσε να επιβάλλει την αλλαγή και την ανατροπή αντιεκπαιδευτικών και αντεργατικών πολιτικών, όπως στο ζήτημα της αντιδραστικής αξιολόγησης, του πειθαρχικού δικαίου, στην αναγνώριση ολόκληρης της προϋπηρεσίας των αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

Η σημερινή αναγκαιότητα του εκπαιδευτικού κινήματος είναι να παλέψει για την πρόσληψη, έπειτα από πολλά χρόνια αδιοριστίας, μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού. Η αναγκαιότητα αυτή έχει διάφορες πτυχές. Μία απ’ αυτές είναι η διαφύλαξη του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης που ξεκινά από την υποχρέωση της πολιτείας να καλύπτει τις πάγιες ανάγκες σε προσωπικό με μόνιμους εκπαιδευτικούς στην πόλη, στο χωριό, στα μεγάλα και μικρά νησιά. Επίσης, η σταθερότητα του εκπαιδευτικού προσωπικού σ’ έναν σχολικό οργανισμό αναβαθμίζει αυτόματα και την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, καθώς είναι εφικτό η διαμόρφωση μακροπρόθεσμων εκπαιδευτικών στόχων και η υλοποίηση καινοτόμων προγραμμάτων μεγάλης διάρκειας. Παράλληλα, θα δικαιωθεί ο καθημερινός αγώνας όλων εκείνων των συναδέλφων που στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν το Δημόσιο Σχολείο με προσωπικές θυσίες, καθώς οργώνουν κάθε χρόνο την Ελλάδα δίχως να έχουν τη δυνατότητα να διαμορφώσουν με ασφάλεια τον προσωπικό και οικογενειακό τους προγραμματισμό.

Ο αγώνας για μόνιμους διορισμούς στην εκπαίδευση πρέπει να ενταθεί και συνάμα θ’ αναδείξει και τη στάση των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων απέναντι στο Δημόσιο Σχολείο αλλά και στους μαχόμενους εκπαιδευτικούς. Βέβαια, έχουμε την  εμπειρία από τις απολύσεις των 2.500 εκπαιδευτικών, όταν ο Κ. Μητσοτάκης ήταν υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και «χάρισαν» με τον τότε υπουργό Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλο τομείς της τεχνικής εκπαίδευσης σε ιδιωτικά ΙΕΚ…

Γιώργος Μακράκης, Δάσκαλος

Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής ΑΔΕΔΥ

με την ΕΑΚ