Μερικές παρατηρήσεις για το Ταμείο των εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης και για την προσπάθεια διάσωσής του :

Η πρώτη : Δεν είναι αληθής ο ισχυρισμός ότι η πρόταση για το μέλλον του ΕΔΟΕΑΠ που από τη Δευτέρα τίθεται στην κρίση των ασφαλισμένων του με ψηφοφορία σε κάλπη, αντιπροσωπεύει ένα σχέδιο της κυβέρνησης προκειμένου να… κλπ, κλπ. Είναι ανακριβής, ξένος προς τα πραγματικά γεγονότα. Η κυβέρνηση κατάργησε το αγγελιόσημο, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, χωρίς να έχει διαμορφώσει καμία εναλλακτική πρόταση για την ασφάλιση των εργαζομένων στα μέσα. Ούτε καλή, ούτε κακή. Απλώς, καμία. Το πώς ακριβώς καθιερώθηκε το αγγελιόσημο, το αν μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει, το αν έπρεπε να υπάρχει, το πώς και το γιατί καταργήθηκε, είναι ασφαλώς μια συζήτηση που μπορεί να γίνει (για την ακρίβεια, που έπρεπε να έχει γίνει από καιρό), δεν μεταβάλλει όμως στο ελάχιστο την παρούσα κατάσταση : Το αγγελιόσημο, κύριος πόρος του Ταμείου, αποτελεί παρελθόν και το Ταμείο αργοσβήνει. Η κυβέρνηση, το επαναλαμβάνω, δεν διέθετε καμιά συγκροτημένη ιδέα για την επόμενη ημέρα και οι εμπλεκόμενοι με το αντικείμενο δεν είχαν καν την ίδια άποψη για την ανάγκη ενός αυτόνομου και αυτοδιοικούμενου Ταμείου, ούτε και κοινό το ενδιαφέρον να υπάρξει. Για να αποδεχθούν την πρόταση των ενώσεων του Τύπου, όπως την αποδέχθηκαν τελικά στο μεγάλο μέρος της, χρειάστηκε προσπάθεια, πίεση, διαπραγμάτευση, δύο περίπου χρόνων.

Η δεύτερη : Το ίδιο ανακριβής, αν και περισσότερο ανόητος, είναι ο ισχυρισμός ότι η πρόταση για το μέλλον του ΕΔΟΕΑΠ που από τη Δευτέρα τίθεται στην κρίση των ασφαλισμένων του, αντιπροσωπεύει ένα σχέδιο των εργοδοτών προκειμένου να… κλπ, κλπ. Το μόνο σχέδιο που αποδείχθηκε ότι υπήρχε στους εργοδότες, αν μπορούμε να το αποκαλούμε «σχέδιο», η εγγενής τάση τους ακριβέστερα, ήταν να διατηρηθεί το καθεστώς της μη καταβολής εργοδοτικών εισφορών, αυτό το «βασίλειο του τζάμπα», το οποίο πλέον, και για δύο περίπου χρόνια, απολάμβανε και το μπόνους της κατάργησης του αγγελιοσήμου. Βεβαίως, σε έναν κόσμο διαφορετικών τεχνολογιών, διαφορετικών μέσων ενημέρωσης, διαφορετικών επιχειρηματικών παραδόσεων, η εργοδοσία δεν είναι ενιαία. Κάποιοι αποδέχθηκαν την προτεινόμενη ρύθμιση ή ορισμένες πλευρές της, κάποιοι άλλοι όχι, η κατάληξη πάντως είναι πως συνολική συμφωνία δεν υπήρξε και η κυβέρνηση χρειάστηκε να εγκαταλείψει την αρχική επιλογή της, «βρείτε τα μεταξύ σας, διαμορφώστε μια συμφωνία κι εγώ θα την περιβάλω με το κύρος του νόμου», και να δεχθεί να προχωρήσει σε «μονομερή» νομοθέτηση. Άλλωστε, έξι εκδότες, και μάλιστα εκείνοι που κατεξοχήν διεκδικούν πολιτικό ρόλο, έχουν κάνει εμφατικά σαφή την άρνησή τους να πληρώσουν, απειλούν με απολύσεις και προαναγγέλλουν προσφυγή στη δικαιοσύνη.

Η τρίτη : Αν έγινε δυνατόν να υπάρξει μια πρόταση που εκτιμάται ότι μπορεί να διασφαλίσει την επιβίωση του ΕΔΟΕΑΠ, αυτό οφείλεται, κατεξοχήν, στην πλευρά των εργαζομένων. Κατ’ αρχήν, στην προσπάθεια που κατέβαλαν συγκεκριμένοι συνάδελφοι επί πολλούς μήνες και σε όλες τις στροφές των γεγονότων, κάτι που στοιχειώδης εντιμότητα επιβάλλει να αναγνωρίσουμε, ακόμη και αν σε κάποια, λιγότερα ή περισσότερα, με κάποιους, λιγότερο ή περισσότερο, μπορεί κανείς να διαφωνεί -ούτε εκείνοι, άλλωστε, αντιπροσωπεύουν μια ενιαία πολιτική και συνδικαλιστική άποψη. Και κυρίως, στο γεγονός ότι για πρώτη φορά σε ένα σημαντικό ζήτημα η πλευρά των εργαζομένων διεκδίκησε και είχε την πρωτοβουλία, παίρνοντας υπόψη έγκυρες μελέτες για τους όρους βιωσιμότητας του Ταμείου, διαμορφώνοντας συγκεκριμένο και λεπτομερές σχέδιο, διαπραγματευόμενη σημείο προς σημείο και με κάθε ενδιαφερόμενη πλευρά πάνω στις δικές της προτάσεις (Πολλές φορές αυτές τις μέρες σκεφτόμουν πως αν, τηρουμένων των αναλογιών, η νέα κυβέρνηση του 2015 είχε παρουσιαστεί το ίδιο προετοιμασμένη στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, η κατάληξη θα ήταν διαφορετική. Προφανώς δεν μπορώ να το αποδείξω, ανήκει εκ των πραγμάτων στον χώρο του «What if…», μπορώ όμως να το ισχυρίζομαι, πιστεύω βάσιμα).

Και η τέταρτη και, πρακτικά, σημαντικότερη : Καμία άλλη πρόταση δεν έχει διατυπωθεί. Αυτούς τους πολλούς μήνες της διεκδίκησης, της πίεσης, της διαπραγμάτευσης, μπορεί να ακούστηκαν φωνές, διαμαρτυρίες, καταγγελίες, όχι όμως και συγκεκριμένες ιδέες «να διεκδικήσουμε αυτό και όχι εκείνο, να αναζητήσουμε εκεί και όχι εδώ τους αναγκαίους πόρους…». Γιατί το «δώστε μας πίσω τον πόρο που μας κλέψατε, ξαναδώστε μας το αγγελιόσημό μας», μπορεί να το λέει μόνον όποιος δεν έχει καταλάβει τίποτε απ‘ ό,τι έγινε σ’ αυτό τον τόπο τα τελευταία εννέα χρόνια. Και το «να πληρώσουν το κράτος και τα αφεντικά», μάλλον δεν αποτελεί το σαφέστερο αίτημα προς διεκδίκηση και διαπραγμάτευση (Άσε που σε μεγάλο βαθμό ικανοποιείται από την υπάρχουσα πρόταση : Εργοδότες και κράτος -ως εργοδότης κι αυτό και όχι ως χορηγός προνομίων- καλούνται να καταβάλλουν το 80% περίπου των πόρων για τη διάσωση του Ταμείου).

Στην κρίση των ασφαλισμένων του ΕΔΟΕΑΠ θα τεθεί από τη Δευτέρα η μόνη υπάρχουσα πρόταση για την επιβίωση του Ταμείου. Η μη εξασφάλιση της αναγκαίας απαρτίας ή η καταψήφισή της θα σημάνει, πολύ απλά, την μη ύπαρξη Ταμείου. Προφανώς θα μπορεί κανείς να συνεχίσει να ζητάει «να πληρώσουν το κράτος και τα αφεντικά», ανασφάλιστος όμως, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και χωρίς σύνταξη επικουρική

ΠΗΓΗ: syspeirosi.wordpress.com