Η νέα μόδα στο εξωτερικό θέλει οι εργοδότες να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα επιφατικής ευτυχίας στους εργαζόμενους, με στόχο να τους κρατούν περισσότερες ώρες στην εργασία τους.
Είναι τραγικό να δουλεύεις ακατάπαυστα και σε αυτό συμφωνούμε πλέον οι περισσότεροι (ειδικά τώρα που έπεσαν και οι μισθοί στα τάρταρα, ίσως και ανούσιο). Πιστεύω ότι έχουμε ξεπεράσει το σύνδρομο της καριέρας, των ατελείωτων meetings, των 15ωρων στο γραφείο – χωρίς λόγο τις περισσότερες φορές και μόνο για να δείχνουμε ότι είμαστε εργατικοί. Και επειδή και το burnout παραμονεύει όταν το παρακάνουμε, μπορούμε πλέον χωρίς ενοχές να βροντοφωνάξουμε:
ΔΟΥΛΕΥΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΩ!
Αυτή τη δυσαρέσκεια του εργατικού δυναμικού συνειδητοποίησαν μερικοί εργοδότες και η νέα τάση προστάζει να ζούμε ευτυχισμένοι μέσα στο γραφείο. Η χαρά να μη λείπει και το μάτι να γυαλίζει και έτσι ευτυχισμένοι να επιστρέφουμε σπίτι μας μετά τη δουλειά, έτοιμοι για δεύτερο ξεσάλωμα ή πτώματα έτοιμα να καταρρεύσουν… Κάποιοι θα σκεφτούν ότι επιτέλους οι εργοδότες σκέφτηκαν τους εργαζόμενους και κοιτάζουν να τους φτιάξουν ένα ευχάριστο περιβάλλον. Επειδή όμως όλα είναι συνδεδεμένα με την παραγωγή, μήπως είναι πιο παραγωγικό οι εργαζόμενοι να δουλεύουν μέσα σε μια φούσκα ευτυχίας από ό,τι υπό καταπίεση και με πεσμένα μούτρα; Μήπως με αυτό τον τρόπο κάποιοι έξυπνοι εργοδότες προσπαθούν να εισάγουν τους εργαζόμενους σε ένα νέο είδος κονφορμισμού και να χρυσώσουν το χάπι της απαιτητικής δουλειάς;
Δεν είναι λίγοι οι εργοδότες που εφαρμόζουν διάφορες μεθόδους ευτυχίας στο προσωπικό τους, προσδοκώντας ότι αυτή η ατμόσφαιρα στον εργασιακό χώρο θα φέρει και περισσότερα κέρδη (μιας και το άτιμο το χρήμα πάντα ορίζει τις καταστάσεις). Δηλαδή πρόκειται για άλλη μια στρατηγική χειραγώγησης.

Ζώντας όλη τη ζωή σου στο γραφείο
Μπορεί το σλόγκαν «πρέπει να ζούμε μία καλύτερη ζωή» να προβάλλεται ως ζητούμενο από αρκετές εταιρείες ή από τη διαφήμιση, αλλά πόσο καλύτερη γίνεται η ζωή όταν χρειάζεται να περάσεις όλη τη μέρα στο γραφείο και να αφήσεις στο περιθώριο την προσωπική σου ζωή; Υπάρχει βέβαια η άποψη ότι το πώς αισθάνεσαι για τη ζωή σου και πώς για τη δουλειά σου είναι συνυφασμένα μεταξύ τους. Και υπάρχουν εταιρείες που παρέχουν στους υπαλλήλους τους από συμβουλές για συναισθηματική υγεία μέχρι γυμναστήρια και δυνατότητα να ασκούν και κάποια χόμπι εντός του εργασιακού χώρου. Αυτό όμως απλώς δεν αφήνει το πρόσωπο να διαχωρίσει τη δουλειά από την υπόλοιπη ζωή του, μιας και η εργασία μπερδεύεται έξυπνα στην προσωπική ζωή και όλα γίνονται ένα.
Και φυσικά όλες αυτές οι παροχές φαίνονται χρήσιμες στους εργαζόμενους, όμως αυτή ακριβώς είναι η παγίδα: ότι χρησιμοποιούνται διάφορες πρακτικές ευτυχίας, περιορισμένες όλες αυστηρά μέσα στον επαγγελματικό χώρο. Άρα ευτυχία = εργασία και μόνο. Για να το καταλάβουμε καλύτερα… Είναι σαν κάποιος να σου δίνει μπουνιές και για να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, να μη σου δίνει και στο πρόσωπο.

Πώς στήθηκε η παγίδα του εργασιομανούς;
Το 1960 επικρατούσε η άποψη πώς για να ευτυχήσει κάποιος πρέπει να ευημερήσει. Μόνο έτσι θα αποκτούσε τη δυνατότητα να απολαύσει τα απλά πράγματα στη ζωή. Αργότερα βέβαια τα απλά πράγματα εξελίχθηκαν σε όλο και πιο περίπλοκα και σιγά σιγά οι απλές χαρές της ζωής υποκαταστάθηκαν από τον καταναλωτισμό και τον άκρατο υλισμό. Η διαρκής ανάγκη να γεμίσουν τα συναισθηματικά κενά με υλικά απαιτούσε όλο και περισσότερα χρήματα.
Και επειδή το χρήμα είναι συνδεδεμένο με την εργασία, οι άνθρωποι άρχισαν να δουλεύουν όλο και περισσότερο, αποζητώντας να αυξήσουν τα έσοδά τους, μέχρι που έπαψαν να ζουν. Βέβαια στην εποχή μας δεν ισχύει ότι όποιος δουλεύει πολλές ώρες θα αμείβεται και αναλόγως, μιας και η οικονομική κρίση άλλαξε εντελώς τις ισορροπίες. Έτσι ο άκρατος υλισμός περιορίστηκε, όπως και οι αμοιβές και ακόμη και στον εργασιακό χώρο στραφήκαμε σε μια πιο ανθρώπινη προσέγγιση που θα επανέφερε την ισορροπία. Ο μεγάλος μισθός λοιπόν υποκαταστάθηκε από τη μέτρηση της ευτυχίας και, όταν η εργασία σού προσφέρει τη δυνατότητα να ανεβαίνει με διάφορες πρακτικές ο δείκτης ευτυχίας σου, τι καλύτερο από το να δουλεύεις όλη μέρα;

Τι κάνει έναν εργαζόμενο ευτυχισμένο;
Αδιαμφισβήτητα η αμοιβή. Αν και πολλές φορές λένε ότι είναι η δημιουργικότητα, η χαρά της ενασχόλησης, η παραδοχή μέσω της εργασίας ότι δεν είσαι άχρηστος. Η αλήθεια είναι μία: εργαζόμαστε για την αμοιβή. Αν έφευγε η αμοιβή από τη μέση, πιστεύω ότι εκτός από κάποιους που εργάζονται πάνω σε καλλιτεχνικά ή δημιουργικά επαγγέλματα, οι περισσότεροι δεν θα πήγαιναν ούτε μία μέρα για δουλειά. Όταν λοιπόν η εργασία διαρκεί πολλές ώρες και είναι ιδιαίτερα απαιτητική ή ανιαρή, τότε πρέπει εκτός από την αμοιβή να επιστρατευτούν και άλλα μέσα για να είναι ικανοποιημένος ο εργαζόμενος και να συνεχίζει να εργάζεται και να παράγει…
Είναι άλλωστε γεγονός ότι η μείωση του εργατικού δυναμικού και της απόδοσης των εργαζομένων επιφέρει μαύρες τρύπες στην οικονομία μιας χώρας. Επομένως χρειάζεται το κατάλληλο κίνητρο που θα πείσει τον εργαζόμενο να δουλέψει ακόμη και για ένα κομμάτι ψωμί και αυτό γίνεται όταν δημιουργείται η αίσθηση ότι ο εργασιακός του χώρος τού γεννά ευτυχία.
Ωστόσο όλες αυτές οι στρατηγικές ευτυχίας τελικά οδηγούν στην πραγματική ευτυχία; Ή μήπως η πραγματική ευτυχία είναι αλλού;
Οι σχέσεις μας πάνε καλά ή άσχημα. Η πολιτική κατάσταση της χώρας καταρρέει ή βελτιώνεται. Και εμείς οφείλουμε στον εαυτό μας να ζούμε μέσα στα όρια της κατανόησής μας για τους άλλους και από τους άλλους. Εάν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ή να διαχειριστούμε τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, τότε δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ούτε τις χαρές της ζωής. Η ευτυχία δεν μετριέται, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Είναι απλώς μια ιδεατή κλίμακα οι δείκτες ευτυχίας. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι πολύ πιο περίπλοκη και τα αληθινά συναισθήματα γεννιούνται όχι μέσα από κατασκευασμένες πραγματικότητες αλλά μέσα από πραγματικές καταστάσεις.

ΠΗΓΗ: klik.gr