Με τις παραταξιακές προστριβές να έχουν φτάσει στα άκρα και με καταρρακωμένο το κύρος του, το Εργατικό Κέντρο Κοζάνης βαδίζει επιτέλους σε νέο εκλογικό συνέδριο στις 28 Ιανουαρίου, έπειτα από συνεχείς προσφυγές στη δικαιοσύνη και ορισμό προσωρινής διοίκησης από το Πρωτοδικείο, το οποίο τελικώς ακύρωσε το εκλογοαπολογιστικό συνέδριο του περασμένου Απριλίου, ενώ το δευτεροβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο του νομού, περιήλθε σε πλήρη απραξία, σε μια περίοδο που το εργατικό κίνημα δέχεται ολομέτωπη επίθεση.

Υπενθυμίζεται ότι η πλειοψηφία της προσωρινής διορισμένης διοίκησης ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚΕ, υπό την προεδρία της πρώτης με τον Άρη Κουρκούτα στη θέση του προέδρου, η οποία είχε μοναδική αποστολή την διεξαγωγή του συνεδρίου, αποφάσισε την πραγματοποίησή του στις 28 Ιανουαρίου. Ως προς την ημερομηνία υπήρξε διαφωνία με την άλλη πλευρά, καθώς η ΑΚΕ υπό τον Γιάννη Μανέ (είχε αναδειχτεί πρόεδρος από το δ.σ. που προέκυψε από το συνέδριο του Απριλίου, το οποίο στη συνέχεια ακυρώθηκε) και το ΠΑΜΕ είχαν αποφασίσει να γίνει το συνέδριο στις 14 Ιανουαρίου.

Βεβαίως, την ίδια περίοδο εξελίχτηκε μία πρωτοφανής διαμάχη με αντικείμενο τη συμπλήρωση των θέσεων των δύο συνταξιούχων που είχε ορίσει το δικαστήριο στην προσωρινή διοίκηση. Η πλειοψηφία τους αναπλήρωσε με τον 2ο και 3ο αναπληρωματικό, με την μειοψηφία να καταγγέλλει ότι αυτό έγινε για την  διατήρηση των συσχετισμών, καθώς θα έπρεπε να αναπληρωθούν από τον 1ο και τον 2ο αναπληρωματικό.

Οι επόμενες ομηρικές μάχες μεταξύ των συνδικαλιστικών παρατάξεων αναμένεται να δοθούν στις δύο συνεδριάσεις που πρόκειται να γίνουν πριν από το συνέδριο. Με βάση το καταστατικό θα πραγματοποιηθεί μία συνεδρίαση 15 ημέρες πριν από το συνέδριο και άλλη μία 5 ημέρες νωρίτερα. Η πρώτη θα δεχτεί τις αιτήσεις των σωματείων που πρέπει να λάβουν μέρος στο συνέδριο και η δεύτερη θα πρέπει να προβεί σε επικύρωση των συνέδρων ονομαστικά και να δώσει τις κάρτες για τη συμμετοχή τους στο συνέδριο. «Στις συνεδριάσεις αυτές θα γίνουν ομηρικές μάχες που θα μείνουν στην ιστορία του Εργατικού Κέντρου Κοζάνης», είναι η φράση γνωστού συνδικαλιστικού στελέχους, η οποία προδιαθέτει για το κλίμα που θα υπάρξει και επιβεβαιώνει ότι ο δρόμος για το συνέδριο είναι στρωμένος με αγκάθια μέχρι το τέλος.

Πηγή: e-ptolemeos.gr