Τα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης, μετά από μία πλήρη δακρυγόνων και συγκρούσεων διαδήλωση εναντίον των μνημονίων, παρακολουθούσα συζήτηση στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ. Στο βήμα ένας συνδικαλιστής του ΜΛ-ΚΚΕ κριτικάριζε το ΠΑΜΕ για κάποιο φαινόμενο το οποίο ονόμαζε πλατημούρη. Στην αρχή δεν κατάλαβα τι εννοούσε, και το απέδωσα σε κάτι Μαοϊκό που δεν το γνώριζα, αλλά μετά, αφού ξεχώρισε τις λέξεις, πλάτη και μούρη, αντιλήφθηκα το νόημα της κριτικής του.

Σε μία από τις πολλές διαδηλώσεις εκείνης της εποχής, συναντήθηκαν οι δύο πορείες, αυτή των συνδικάτων με την μοναχική του ΠΑΜΕ και η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ τοποθέτησε πλάτη στα ΜΑΤ, τους συνδικαλιστές του ΚΚΕ και μούρη στους άλλους διαδηλωτές, με ό,τι αυτό συμβολίζει. Έκτοτε στις υπόλοιπες πορείες η καθοδήγηση του ΠΑΜΕ φρόντιζε να μην έρχεται σε επαφή με την κύρια διαδήλωση, κόβοντας δρόμο, με αποκορύφωμα το γνωστό περίπατο στην Ερμού και στο Μοναστηράκι, όταν οι συγκρούσεις των διαδηλωτών γίνονταν στο Σύνταγμα και στην Πανεπιστημίου και η Αθήνα είχε μετατραπεί σε Καμπούλ.

Το ΠΑΜΕ όμως, μετά από συνδικαλιστική ανάπαυση τα πέντε πρώτα χρόνια του μνημονίου, ξεκούραστο πλέον, από την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση ζωήρεψε απότομα. Ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα η κριτική του έχει περάσει σε εντελώς λαϊκιστικά επίπεδα. Εάν προσέξουμε και την ορολογία του είναι εντελώς αλλαγμένη, δεν λένε «κάτω τα χέρια από την απεργία» αλλά «κάτω τα ξερά σας από την απεργία», κάτι από «Αυριανή» θυμίζει. Οργανώνει ακτιβισμούς για το «τηλεαθήναι» και μόνο (κατάληψη στο γραφείο της Αχτσιόγλου) χωρίς προτάσεις και διάθεση για διάλογο, υιοθετώντας την τακτική της ΠΟΕΔΗΝ, από την οποία κράταγαν κάποτε αποστάσεις.  Στην ίδια φυσικά τακτική με το ΚΚΕ, οι συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ, οι οποίες κινδυνεύουν τελευταία να απολέσουν την αποκλειστικότητα στους άσφαιρους ακτιβισμούς. Και το συνδικαλιστικό κίνημα αποξενώνεται ακόμα περισσότερο από τα φυσικά του μέλη, τους εργαζόμενους, οι οποίοι παρακολουθούν αμέτοχοι την απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτό είναι εμφανές εάν δούμε τα ποσοστά συμμετοχής στην τελευταία απεργία της ΑΔΕΔΥ, για τα προαπαιτούμενα της αξιολόγησης.

Το ερώτημα που έχουν απαντήσει λανθασμένα αυτά τα κόμματα της Αριστεράς είναι αναφορικά με το ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος στην πατρίδα μας. Λειτουργούν θεωρώντας τα συνδικάτα ως το πολιτικό υποκείμενο της επανάστασης, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων ως το μαζικό χώρο για την τροφοδότηση μελών στο κόμμα. Ρόλο που έχει το κόμμα και όχι τα συνδικάτα, τα οποία εκπροσωπούν τα συμφέροντα όλων των εργαζομένων, είτε αυτοί είναι αριστεροί είτε είναι δεξιοί, φροντίζοντας πάντα για την πιο πλατιά ενότητα στους αγώνες που διοργανώνει. Οι παρατάξεις αυτών των τριών χώρων της Αριστεράς, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ έμειναν εκτός του προεδρείου που συγκροτήθηκε στην ΑΔΕΔΥ, προκειμένου να σταματήσει την διαλυτική πορεία της τριτοβάθμιας οργάνωσης, ακολουθώντας αυτήν της ΕΦΕΕ στον φοιτητικό χώρο.

Με αυτή τη λογική η ΑΔΕΔΥ βάδιζε στον πέμπτο χρόνο, χωρίς προεδρείο, αιτία που διευρύνει ακόμα περισσότερο την κρίση αναξιοπιστίας των φυσικών μελών απέναντι στην τριτοβάθμια οργάνωση. Η παράταξή μας έδωσε άμεση προτεραιότητα στη συγκρότηση προεδρείου στην ΑΔΕΔΥ, διότι ευελπιστούμε ότι θα οδηγήσει αποτελεσματικά το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα στην αποκατάσταση των απωλειών από τις μνημονιακές πολιτικές, απεξαρτημένο από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, που έκαναν το τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο να εξαντλεί την ενεργητικότητά του σε ψηφίσματα, ακίνδυνα στο σύστημα.

Του Παναγιώτη Ιωακιμήδη