Χαϊδάρι, 28/9/2018

Καλησπέρα συναδέλφισσες & συνάδελφοι,  

Οι εργαζόμενοι κρατήσαμε και κρατάμε το Νοσοκομείο ανοιχτό. Δώσαμε την μάχη το Νοσοκομείο μας να παραμείνει ανοιχτό και να προσφέρει Δημόσιες και Δωρεάν Υπηρεσίες σε ΟΛΟΥΣ.  Δώσαμε την μάχη στο εργασιακό bullying, καθώς και στην απαξίωση υπηρεσιών και εργαζομένων.

Δυστυχώς αυτήν την εποχή στο ΨΝΑ λειτουργεί η λογική … Ότι δεν μπορώ να ελέγξω, το διαλύω.

Πρώτο παράδειγμα αυτής της  λογικής έκλεισαν η Χαρά(κυλικείο) και το ξύλινο καφενείο και η λειτουργία των δυο αυτών εσωτερικών δομών αποκατάστασης πέρασε στα χέρια ενός ΚΟΙΣΠΕ. Ενός εξωτερικού ΚΟΙΣΠΕ. Και αρχίζουν τα ερωτήματα. Το ΨΝΑ δεν μπορούσε να νομιμοποιήσει την λειτουργία των κυλικείων; Είναι πιο εύκολο να διαλύσουμε τις δομές και να τις δώσουμε σε ΚΟΙΣΠΕ; Και οι ασθενείς που δούλευαν στα πλαίσια της επανένταξης τους, τι θα γίνουν; Θα παραμείνουν και οι δυο δομές;

Δεύτερο  παράδειγμα αυτής της  λογικής, είναι η ΄΄έμμεση΄΄ διάλυση Οικοτροφείων, όπως έγινε με την απόφαση για το  Οικοτροφείο Παλλήνης που ΄΄προσωρινά΄΄ μεταφέρει τους ασθενείς σε κενά άλλων οικοτροφείων αλλά και εσωτερικά στα ψυχογηριατρικά. Και αρχίζουν τα ερωτήματα. Εξαντλήθηκαν όλες οι λύσεις ώστε να βρεθεί κατάλληλος χώρος για την μεταστέγαση του Οικοτροφείου; Μηπώς τελικά βόλευε να διαλυθεί το Οικοτροφείο που έχει κάνει το γύρο της Αθήνας εδώ και χρόνια;

Και κλείνω με το ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ και φλέγον θέμα των δυο αυτιστικών που μας ΄΄φόρτωσαν΄΄, από Δημόσιο Γενικό Νοσοκομείο των Βορείων Προαστίων, εδώ και λίγες ημέρες στο ΨΝΑ με εισαγγελική εντολή και σχεδόν εντέλλεσθε από το Υπουργείο Υγείας. Δεν υπάρχουν οι κατάλληλες στεγαστικές δομές εντός ΨΝΑ και βέβαια δεν υπάρχουν και οι εξειδικευμένοι εργαζόμενοι που να μπορούν να παρέχουν υπηρεσίες με αξιοπρέπεια στους συγκεκριμένους ασθενείς. Με το να τσουβαλιάζουμε ασθενείς στο ΨΝΑ,  με το να θεωρείται  το ΨΝΑ άσυλο μηδενίζονται όλες οι  προσπάθειες των περασμένων δεκαετιών για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση, κάτι που είναι άδικο απέναντι τόσο στους ασθενείς (των οποίων η ποιότητα περίθαλψης έχει αναμφίβολα βελτιωθεί), όσο και στους επαγγελματίες ψυχικής υγείας που αγωνίστηκαν ενάντια στον ιδρυματισμό.

Όλα αυτά χρόνια έγιναν τεράστια βήματα ώστε να  λειτουργήσουν οι δομές αποκατάστασης αλλά και οι εξωτερικές δομές  (οικοτροφεία, ξενώνες, διαμερίσματα) του ΨΝΑ στα πλαίσια της αποασυλοποίησης. Διαλύοντας τα, κάνουμε βήματα πίσω.

Αν πράγματι η κοινωνία χρειάζεται Δημόσια δομή για αυτιστικά να δημιουργηθεί με νέες κτιριακές εγκαταστάσεις και προσλήψεις εξειδικευμένου μόνιμου προσωπικού. Αν τσουβαλιάζονται ασθενείς στο ΨΝΑ κάνουμε βήματα πίσω.

 Ευθύνες υπάρχουν και είναι αναλογικές με τις θέσεις του καθενός και της καθεμίας. Απαντήσεις οφείλουν να δώσουν οι υπεύθυνοι και θα τις δώσουν.

Οι λύσεις στα προβλήματα είναι προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, δημόσια κτίρια, να φύγουν οι «ιδιώτες» από τα Δημόσια Νοσοκομεία και πάνω από όλα ξεκάθαρο σχέδιο για την Ψυχική Υγεία και το μέλλον του ΨΝΑ.

Ενώ φαίνεται τα τελευταία χρόνια να υπάρχουν παρεμβάσεις για να λυθούν τα προβλήματα και τα κενά στην Υγεία και στα Δημόσια Νοσοκομεία δυστυχώς το ΨΝΑ έχει αφεθεί στην τύχη του.

Τελικά η Ψυχική Υγεία & το ΨΝΑ μοιάζει με ατάκα από το σήριαλ  με τον Πώποτα  … εμπρός πίσω.

                        Με συντροφικούς & αγωνιστικούς χαιρετισμούς                                                                       Ζαΐρης Γιώργος

           Αντιπρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων ΨΝΑ (ΔΑΦΝΙ)                                                                            ΔΕ Διοικητικός Υπάλληλος