Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 θα παραμείνει ένα φωτεινό ιστορικό γεγονός της νεολαίας που όσο κι αν τα απολειφάδια του νεοφασισμού προσπαθούν, δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποδομήσουν γιατί η μνήμη θα παραμένει ισχυρή όσο οι λαοί αντιστέκονται.

 

Μεγάλη συζήτηση  γίνεται εδώ και χρόνια για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου και μια προσπάθεια επιβολής της λήθης αλλά και παραποίησης των ιστορικών γεγονότων από συγκεκριμένα κέντρα προαγωγής των ολοκληρωτικών ιδεών και του φασισμού.  Παρά το γεγονός ότι το 1973 είναι το κοντινό μας παρελθόν, η προσπάθεια αλλοίωσης της  ιστορικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου γίνεται συστηματικά από τα απολειφάδια των δοσίλογων της κατοχής οι οποίοι θέλουν να ξαναγράψουν για δεύτερη φορά τη σύγχρονη ιστορία.

Προκειμένου να μην επιτρέψουμε το μαύρο να εισβάλει ξανά στη ζωή μας, ας ανατρέξουμε να θυμηθούμε ή να γνωρίσουμε εκείνους που έχασαν τη ζωή τους τις ημέρες εκείνες.  Κάποιοι επιδιώκουν να ξαναβγούν στον αφρό εξιδανικεύοντας τη χούντα και τους δικτάτορες, και προσπαθώντας να παρουσιάσουν το μαύρο άσπρο.  Ας μη τους κάνουμε τη χάρη.

Χρόνια πριν εντόπισα σε αφιέρωμα  εφημερίδας, ανάμεσα στη λίστα των  επίσημα 24 καταγεγραμμένων νεκρών ότι υπήρχαν και δύο συνάδελφοι εφοριακοί που έπεσαν νεκροί βρισκόμενοι ανάμεσα σε πυρά αστυνομικών.  Θυμάμαι ακόμη την έκπληξή μου.  Προσπάθησα τότε να μοιραστώ με τους συναδέλφους και συναδέλφισες αυτό το γεγονός που μέχρι τότε αγνοούσα, με μια αυτοσχέδια επετειακή μπροσούρα.  Ήταν η πρώτη απόπειρα διατήρησης της μνήμης. Μετά και τις χθεσινές προκλήσεις της Χρυσής Αυγής μέσα στη Βουλή, ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω  την άγνωστη αυτή πτυχή της σύγχρονης ιστορίας και ως φόρο τιμής  στα δύο  θύματα του κλάδου μας αλλά και ως παρακαταθήκη στη διατήρηση της μνήμης.

Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το Κεράσοβο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13:30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (Γ’ Σεπτεμβρίου 21), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

 Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12:00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (νυν ΓΝΑ «Γ. Γεννηματάς»), όπου πέθανε αυθημερόν.

Η παραπάνω ιστορική μαρτυρία καταγράφεται απο τον Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, μέλος τότε της Φοιτητικής Επιτροπής Αγώνα και πρόεδρο της συνέλευσης της Φιλοσοφικής Σχολής στο Πολυτεχνείο στις 16 Νοεμβρίου 1973.  Ιστορικός, διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, με την έρευνά του που αποτυπώνεται στο εξαιρετικό κείμενο που ακολουθεί απαντά σ΄ όσους προσπαθούν να εξαφανίσουν  όχι μόνο τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, αλλά οποιοδήποτε γεγονός έχει να κάνει με την αντίσταση του Ελληνικού Λαού.

Το κείμενο συνοδεύεται από τον ονομαστικό κατάλογο των θυμάτων αλλά κι έναν χάρτη πάνω στον οποίο έχουν αποτυπωθεί τα σημεία των Αθηνών όπου υπήρξαν νεκροί εκείνες τις ημέρες, μαζί με τις αστυνομικές ή στρατιωτικές δυνάμεις που ήταν κοντά στα σημεία που έπεσαν οι νεκροί.

Ο αγώνας κατά του φασισμού  είναι διαρκής και αυτή η μικρή ιστόρηση  υπερασπίζεται τη συλλογική μνήμη.

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

 

Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε όλο το κατάλογο των νεκρών και τις φωτογραφίες τους.

Πατήστε ΕΔΩ για επιπλέον αρχειακό υλικο.