Μετά την ανακοίνωση του προγράμματος για την Παιδεία από τη Νέα Δημοκρατία και τον αρχηγό της Κ. Μητσοτάκη, η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση, έκρινε σκόπιμη την ανάγκη παρέμβασης της ΑΔΕΔΥ. Γι αυτό το σκοπό συντάξαμε και προωθήσαμε προς ψήφιση, σχέδιο Δελτίου Τύπου όπου καταγγέλλαμε, όπως οφείλει να κάνει η  Συνομοσπονδία εργαζομένων στο Δημόσιο, την προγραμματική διακήρυξη μετατροπής ενός κοινωνικού αγαθού, όπως είναι η Παιδεία, σε αγοραίο είδος.(εδώ η πρόταση ΔΤ)

Όπως αναμέναμε καμιά από τις υπόλοιπες παρατάξεις που συμμετέχουν στην ΑΔΕΔΥ, δεν πήρε θέση. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε, που η ετερόκλητη πλειοψηφία, αποτρέπει οποιαδήποτε αναφορά στη Νέα Δημοκρατία και τον αρχηγό της, είτε αυτή αφορά τις ακραία αντιλαϊκές οικονομικές θέσεις της, είτε τις διακηρύξεις για μείωση  του Δημόσιου Τομέα, είτε τις επιδιώξεις εφαρμογής του ασφαλιστικού συστήματος Πινοσέτ. Για τις κατά καιρούς ακροδεξιές θέσεις που βάλλουν κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών,  και ιδιαίτερα κατά του συνδικαλισμού, ούτε κουβέντα βέβαια.

Αντίθετα απ’ ότι κάποιος θα περίμενε, οι θερμότεροι υποστηρικτές του νεοφιλελεύθερου-ακροδεξιού υβριδίου της ΝΔ, δεν είναι τα στελέχη της ΔΑΚΕ, αλλά αυτά της ΔΗΣΥΠ (ΠΑΣΚ).  Δημόσια άλλωστε (σε συνεδριάσεις του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ) διακηρύττουν, ότι προτιμούν κυβέρνηση της ΝΔ, εθισμένοι μάλλον στις εποχές των Σαμαρά-Βενιζέλου, των μνημονίων, των απολύσεων, της διάλυσης του Δημόσιου Τομέα. Στέλεχος της ΔΗΣΥΠ μάλιστα, πρόσφατα, εκθείαζε την πρόταση της ΝΔ για το Ασφαλιστικό. Μαζί τους και οι “αριστερές” παρατάξεις, που παθαίνουν “αφωνία”, όταν πρόκειται για το πρόγραμμα της ΝΔ, με προεξάρχουσα βέβαια την παράταξη του ΜΕΤΑ (ΛΑΕ) χρήσιμο στήριγμα, σε ΔΑΚΕ-ΔΗΣΥΠ κάθε φορά, που παρίσταται ανάγκη.

Η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ, πιστεύει, πως αβαντάροντας τον Μητσοτάκη θα κρύψει το αποκρουστικό πρόσωπο της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς, προκειμένου αυτή να επανέλθει στην εξουσία, για να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο από εκεί που το άφησε τον χειμώνα του 2014.

Ματαιοπονούν, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο  θυμούνται  και γνωρίζουν. έχουν στη πλειονότητά τους ταχθεί στη προσπάθεια να σταθεροποιήσουν τις πολιτικές προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν, τις διεκδικήσεις για επαρκή χρηματοδότηση και στελέχωση του Δημοσίου, για αυξήσεις μισθών. Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, δεν πρόκειται να τους κάνουν τη χάρη να επιτρέψουν την επιστροφή στο παρελθόν των απολύσεων, της αναξιοκρατίας  και του αυταρχισμού.