Mόνο μπροστά για την ΟΛΜΕ που μας αξίζει

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Το 2019 είναι μια κομβική χρονιά για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις τόσο στη χώρα μας, όσο και στην Ε.Ε. Κοινά χαρακτηριστικά αποτελούν η εντεινόμενη ανησυχία για άνοδο ακραία εθνικιστικών και ακροδεξιών δυνάμεων, η συνεχιζόμενη διαχρονικά πίεση από τις οικονομικά ισχυρές τάξεις για επιβολή νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε βάρος των λαών, αλλά και η ανάγκη  να πάρουν επιτέλους οι λαοί της Ευρώπης το μέλλον στα χέρια τους, ανατρέποντας τα νεοφιλελεύθερα σχέδια και τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις.

Στη χώρα μας, το θετικό βήμα της εξόδου από το καθεστώς σκληρής επιτροπείας συνοδεύεται  λόγω της συνεχιζόμενης εποπτείας από επιβαλλόμενα δημοσιονομικά μέτρα, ελέγχους, υπέρογκα πλεονάσματα και πολιτικές λιτότητας. Δημιουργούνται, ωστόσο, για τους εργαζόμενους ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για να ανακτήσουν με τον αγώνα τους τις απώλειες των μνημονιακών πολιτικών οκτώ χρόνων, σε μια κατεύθυνση ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους και ανάπτυξης προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων.

Μετά τις πυκνές πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών και την αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων, είναι αναμενόμενο ότι ενόψει των πολλαπλών εκλογικών αναμετρήσεων (Ευρωεκλογές-Αυτοδιοικητικές–Βουλευτικές) θα ενισχυθεί η πόλωση, καθώς διαμορφώνονται δυο κυρίαρχες λογικές, που η υπερίσχυση της μιας ή της άλλης θα κρίνει ανάλογα το μέλλον της χώρας και του λαού.

Από τη μια, υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που είναι έτοιμες να εκμεταλλευτούν όποια ευνοϊκή χαραμάδα δημιουργείται από  τη λήξη των μνημονίων, αποσκοπώντας σε αποτελεσματικότερους αγώνες για την ανατροπή των πολιτικών λιτότητας, καθώς  και τη βελτίωση των όρων ζωής και δουλειάς, προσφέροντας έτσι περιθώρια ελπίδας και ανάσας στους εργαζόμενους.

Από την άλλη, υπάρχουν οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού με τις εθνικιστικές ή και ακροδεξιές αποκλίσεις τους,  που με τη συντονισμένη επικοινωνιακή προπαγάνδα των ελεγχόμενων ΜΜΕ, επιδιώκουν να ανακόψουν αυτήν την πορεία με την επάνοδό τους στην κυβερνητική εξουσία. Μοναδικός τους στόχος είναι να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των ισχυρών ελίτ και να διαφυλάξουν τα κέρδη και την ασυλία τους, ακυρώνοντας οποιαδήποτε θετικά βήματα έγιναν κατά τη διάρκεια των τεσσάρων τελευταίων χρόνων και παραδίνοντας ξανά τη χώρα και τους εργαζόμενους στις πιο ακραίες δυνάμεις της αγοράς.

Για την ελληνική κοινωνία και τους εργαζόμενους, που δεν πρέπει να ξεχνούν ποιοι ευθύνονται για τη χρεοκοπία, τα μνημόνια, τη φτωχοποίηση και τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, η κατάσταση που διαμορφώνεται αποτελεί ιστορική πρόκληση. Το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει  να σταθεί ανάχωμα στα νεοφιλελεύθερα πισωγυρίσματα και στο ακροδεξιό κάλυμμα της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του συστήματος, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη συσπείρωση στα σωματεία και στη διεκδίκηση λύσεων μέσα από την ανάπτυξη μαζικών αγώνων που θα εξυπηρετούν τις λαϊκές και κοινωνικές ανάγκες, θα προασπίζουν τα κοινωνικά αγαθά, θα δημιουργούν ρωγμές στις πολιτικές λιτότητας μέχρι την οριστική ανατροπή τους και θα διευρύνουν το όραμα μιας δημοκρατικής και δικαιότερης κοινωνίας.

Η κατάσταση στη μέση εκπαίδευση

Στη χρόνια υποχρηματοδότηση του δημόσιου σχολείου, προστέθηκαν οι 8ετείς αντιεκπαιδευτικές μνημονιακές πολιτικές διαδοχικών κυβερνήσεων, που υποβάθμισαν τη δημόσια εκπαίδευση και την ποιότητά της, ενώ ταυτόχρονα μηδένισαν τους διορισμούς, απορρύθμισαν και ελαστικοποίησαν τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών, εντατικοποίησαν τις συνθήκες εργασίας τους και περιέκοψαν μισθούς, συντάξεις, εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Παρά τα επιμέρους θετικά βήματα που έγιναν την τελευταία 4ετία, μεγάλα ζητήματα παραμένουν ανοικτά, επηρεάζοντας αρνητικά τις εργασιακές συνθήκες και αποτελώντας προκλήσεις για την οργανωμένη παρέμβαση του συνδικαλιστικού κινήματος: μαζικοί διορισμοί, δικαιώματα αναπληρωτών, μισθολόγιο και άρση αδικιών για τους νέους συναδέλφους, περιορισμός της μετακίνησης σε περισσότερα από δύο σχολεία, επαναφορά διδακτικού ωραρίου στα προ του 2013 επίπεδα, μείωση των μαθητών ανά τμήμα, λειτουργία ολιγομελών τμημάτων, επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, ουσιαστική αύξηση μεταθέσεων και αποσπάσεων, στελέχωση σχολείων και Υποστηρικτικών Δομών με επιστημονικό και βοηθητικό προσωπικό, αποκατάσταση μνημονιακών απωλειών σε μισθούς και συντάξεις, πλήρης σύνταξη στα 60 με 30 χρόνια υπηρεσίας για τους εκπ/κούς.

Ακόμα, το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει άμεσα να εντείνει τις  πιέσεις του,  ώστε οι αλλαγές στη δομή και το περιεχόμενο του Γενικού Λυκείου και στο σύστημα πρόσβασης στην Γ/βάθμια να είναι στην κατεύθυνση των θέσεων του κλάδου, ενώ παράλληλα πρέπει να αντιπαλέψει την αξιολόγηση Διευθυντών και Υποδιευθυντών των σχολικών μονάδων, η οποία θα επηρεάσει αρνητικά την εκπαιδευτική διαδικασία.

Οι σημαντικές κατακτήσεις του εκπ/κού κινήματος την προηγούμενη περίοδο (επαναπρόσληψη και αποκατάσταση διαθέσιμων, κατάργηση αυτοδίκαιης αργίας και πολιτικής επιστράτευσης, επαναφορά αιρετών στα πειθαρχικά συμβούλια, ξεπάγωμα μισθολογικών κλιμακίων, έγκαιρη πρόσληψη αναπληρωτών, μέτρα στήριξης της ΤΕΕ, έγκριση περισσότερων ολιγομελών τμημάτων, κατάργηση ατομικής αξιολόγησης εκπ/κών και εξωτερικής αξιολόγησης των σχολείων κ.ά.) ανοίγουν το δρόμο για για τη διεύρυνση των διεκδικήσεών μας. Παράλληλα, οι κατακτήσεις αυτές πρέπει να προστατευθούν ώστε να αποτραπεί η μετάλλαξη του  δημόσιου σχολείου σε σχολείο της αγοράς, όπως προεξήγγειλε  από τη ΔΕΘ ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αποτυπώθηκε στο σχέδιο της ΝΔ για την Παιδεία (ιδιωτικοποίηση της εκπ/σης και σύνδεσή της με την «επιχειρηματικότητα», «αξιολόγηση» όλων και απολύσεις, οικονομική «αυτονομία» σχολικών μονάδων, «κουπόνια»/επιλογή σχολείου, μαθητεία σε ανήλικους κ.ά.).

Απέναντι σε μια τέτοια απευκταία προοπτική, έχουμε να αντιτάξουμε τους αγώνες μας για την υπεράσπιση της εκπ/σης ως κοινωνικού δημόσιου αγαθού και το όραμά μας για ένα δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο.

Στην κατεύθυνση αυτή, και μετά από την κατάργηση όλου του νομοθετικού πλαισίου της αξιολόγησης-χειραγώγησης, τα επόμενα στοιχήματα του κλάδου που πρέπει να κερδηθούν είναι: ο προγραμματισμός/αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου -ως εσωτερική και συλλογική ανατροφοδοτική διαδικασία του Συλλόγου (8ο Συνέδριο ΟΛΜΕ)-, οι ομάδες εκπαιδευτικών, η συνεργασία των σχολείων  και η αναδιοργάνωση των Υποστηρικτικών Δομών με τις προϋποθέσεις που διεκδικούμε (πλήρη στελέχωση, σαφήνεια στο ρόλο και το έργο τους, χρηματοδότηση, δημιουργία αναγκαίων υποδομών, μείωση της γραφειοκρατίας). Έτσι δημιουργώντας τις προϋποθέσεις παρέμβασης  των  μάχιμων εκπαιδευτικών, είναι δυνατό να διεκδικηθεί στην πράξη η δημοκρατία στο σχολείο και να στηριχθεί η συλλογικότητα, ώστε λογικές γραφειοκρατικού εκφυλισμού, κρυφής ιδιωτικοποίησης και κατηγοριοποίησης σχολείων να αποτραπούν από τα κάτω, όπως και κάθε μελλοντική προσπάθεια αντιδραστικού πισωγυρίσματος.

Η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα

Η ύφεση των αγώνων που παρατηρήθηκε  την διετία 2015-17 συνεχίστηκε και την διετία 2017-19. Η αμηχανία και η στάση αναμονής που κυριάρχησαν αρχικά, οδήγησαν σταδιακά σε συνθήκες παθητικότητας και ατομικής στάσης απέναντι στα προβλήματα, πράγμα που  αποτυπώθηκε στην ελλειμματική συσπείρωση και συμμετοχή των συναδέλφων/ισσών κατά τη διάρκεια βασικών συνδικαλιστικών παρεμβάσεων αυτής της περιόδου για τις εργασιακές συνθήκες, το 30ωρο, το Νέο Λύκειο, την αποτίμηση, την αξιολόγηση και τους διορισμούς.  Επειδή αυτή η  κατάσταση αποκτά πλέον επικίνδυνα και μόνιμα χαρακτηριστικά, απέναντι στα οποία κανείς  δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια, επιβάλλεται να μπει στην ημερήσια διάταξη όλων των παρατάξεων του συνδικαλιστικού κινήματος ο προβληματισμός για τον τρόπο και τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες προετοιμάζονται οι μεγάλες γενικές αγωνιστικές απεργιακές κινητοποιήσεις.

Στις αλλεπάλληλες προσπάθειες των ΣΥΝΕΚ να «ανοίξουν» στον κλάδο τα πραγματικά προβλήματα, οι άλλες δυνάμεις παρέμειναν σε περιχαρακωμένα παραταξιακά συνθήματα, μετατρέποντας την Ο.Λ.Μ.Ε. σε θεατή των εξελίξεων.Προεξοφλούσαν ότι οποιεσδήποτε αλλαγές θα αποτελούσαν «Αρμαγεδδώνα»,  μηδενίζοντας τη δυνατότητα να διεκδικηθεί η θετική τους κατάληξη με τη δυναμική παρέμβαση του κλάδου. Ταυτόχρονα χρέωναν στις ΣΥΝ.Ε.Κ. δήθεν «υπόγειες προθέσεις», υποστηρίζοντας τη συκοφαντική  θεωρία περί «νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού».

Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαίτερη σημασία είχε η συνολική και καθημερινή προσπάθεια από Παρεμβάσεις και ΠΑΜΕ για απαξίωση και υπονόμευση της δράσης της Ο.Λ.Μ.Ε. κατηγορώντας την για «αφωνία», ενώ ήταν οι ίδιες παρατάξεις που μπλόκαραν συστηματικά κάθε δυνατότητα να υπάρξουν συγκλίσεις για την έκδοση ανακοινώσεων ή εισηγήσεων, επιμένοντας στην ψήφιση των  δικών τους  παραταξιακών κειμένων. Από την άλλη πλευρά, ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η τακτική της ΔΑΚΕ που, ενώ   υιοθετούσε κεντρικά  μια ακραία  «εθνικοθρησκευτική»,  λαϊκίστικη και νεοφιλελεύθερη λογική (απέναντι στην οποία υπάρχουν σοβαρές αντιθέσεις ακόμα και στο εσωτερικό της), ακολουθούσε επιλεκτικά για ψηφοθηρικούς λόγους θέσεις του κλάδου. Ταυτόχρονα, αναπαρήγε ένα μηχανισμό πελατειακής εξυπηρέτησης μέσω των εκλεγμένων αιρετών της.

Απόρροια της παραπάνω  πραγματικότητας είναι να παρατηρούνται, πιο συχνά και πιο  έντονα από ό,τι στο παρελθόν, φαινόμενα όπως η έλλειψη εμπιστοσύνης, η μικρή συμμετοχή της βάσης στις διαδικασίες, οι χαμηλές προσδοκίες, ακόμα και η αίσθηση τέλματος και απαξίωσης.

Οι άγονοι μικροπαραταξιακοί ανταγωνισμοί, οι συνεχείς καταγγελίες, η ανατροφοδότηση ενός κλίματος έντασης και καχυποψίας, έχουν φτάσει σε οριακό σημείο την ύπαρξη και τη δράση της Ομοσπονδίας, με αποτέλεσμα την αδυναμία άμεσης ανταπόκρισής της (με αποφάσεις και εισηγήσεις) στην ανάγκη των συναδέλφων για ενημέρωση και στήριξη. Είναι προφανές ότι αυτή η κατάσταση που εξυπηρετεί ένα κυρίαρχο σύστημα συμφερόντων, το οποίο ασπάζεται τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και επιδιώκει τον εκφυλισμό και την διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος, πρέπει να αντιστραφεί. Για να γίνει όμως αυτό,πέραν της αναγκαίας αλλαγής στη στάση όλων, απαιτούνται και νέες ριζοσπαστικές τομές στη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος (θεματικά συνέδρια, ημερίδες,  απαραίτητες  καταστατικές αλλαγές στη λειτουργία της ΟΛΜΕ, εμπλουτισμός  με σύγχρονες και απαραίτητες δομές,  νομικό τμήμα, γραφείο τύπου, οικονομική αναβάθμιση μέσω Ενιαίας Αρχής Πληρωμών κ.ά.).  

Σε μια εποχή που είναι καθοριστική  η ανάγκη της συσπείρωσης στα σωματεία  για την ανάπτυξη μαζικών – ενωτικών αγώνων, είναι τραγικό κάποιες δυνάμεις να επιλέγουν την απαξίωση της Ομοσπονδίας στα μάτια των συναδέλφων/ισσών.

Η ενίσχυση της  δύναμης των ΣΥΝ.Ε.Κ. με την ψήφο και τη συμμετοχή των συναδέλφων/ισσών  στις συλλογικές δράσεις και διεκδικήσεις, θα είναι η καλύτερη απάντηση στα σχέδια και τις τακτικές υπονόμευσης και απαξίωσης της Ομοσπονδίας.

Για τη δράση στο ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ. (Κέντρο Μελετών -Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ)

Με τη βεβαιότητα ότι η επιστημονική και ερευνητική τεκμηρίωση των θέσεων της ΟΛΜΕ καθιστά πιο έγκυρες και πειστικές στην κοινή γνώμη τις διεκδικήσεις του κλάδου, οι ΣΥΝ.Ε.Κ. συνέχισαν και την προηγούμενη διετία να πρωτοστατούν, όπως έκαναν πάντα, στις δράσεις, τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα του ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ.. Συμβάλαμε με όλες μας τις δυνάμεις στην παραγωγή  επιστημονικών τεκμηριώσεων μέσα από έρευνες και μελέτες με βάση τις θέσεις του κλάδου, στη συνεργασία με επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείςστην οργάνωση και τη συμμετοχή σε ημερίδες και εκδηλώσεις της ΟΛΜΕ και των ΕΛΜΕ. Στηρίξαμε το θεσμό της εθελοντικής Αιμοδοσίας του Δικτύου ΟΛΜΕ-ΕΛΜΕ και συμμετείχαμε ενεργά στη διοργάνωση και τις επεξεργασίες των εισηγήσεων του 12ου  Εκπαιδευτικού Συνεδρίου, αντικρούοντας αποφασιστικά κάθε προσπάθεια αλλοίωσης του θεσμού και του ρόλου του ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ. .

ΟΙ Διεθνείς σχέσεις της Ομοσπονδίας

Οι διεθνείς σχέσεις της Ομοσπονδίας, αποτελούσαν πάντα ιδιαίτερο κεφάλαιο, στο οποίο  έχουμε συμβάλει ως ΣΥΝΕΚ εδώ και πολλά χρόνια, ώστε η ΟΛΜΕ να έχει αναβαθμισμένο κύρος στο εκπαιδευτικό κίνημα, αναπτύσσοντας ισχυρούς δεσμούς και διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή και τη Διεθνή Ομοσπονδία. Σε αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να κλιμακώσουμε τις κοινές δράσεις ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, υπερασπίζοντας τον κοινωνικό – δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και αποτρέποντας την ιδιωτικοποίησή της.

 

Οι ΣΥΝΕΚ μπροστά στο 19ο Συνέδριο

Οι διαδικασίες του 19ου  Συνεδρίου θα πρέπει να δώσουν μια ακόμα ευκαιρία να συζητηθούν και να αντιμετωπιστούν στη ρίζα τους τα πραγματικά προβλήματα και η κρίση στο συνδικαλιστικό κίνημα, έτσι ώστε να παρθούν μέτρα για την αποφασιστική ανασυγκρότηση και την αποτελεσματικότερη λειτουργία της ΟΛΜΕ (αναγκαιότητα συγκλήσεων-συνθέσεων για: λήψη αποφάσεων, άμεση έκδοση ανακοινώσεων-εισηγήσεων, οργάνωση δράσεων και λήψη μέτρων ενεργοποίησης μελών των Α/βάθμιων σωματείων κ.λπ.)

Οι δυνάμεις των ΣΥΝΕΚ, εκτιμώντας τις ιδιαίτερες απαιτήσεις της συγκυρίας, θα πρωτοστατήσουν με την ενωτική και αγωνιστική τους δράση στη στήριξη της Ομοσπονδίας για την αποτελεσματικότερη διεκδίκηση των αιτημάτων του κλάδου, την προάσπιση του δημόσιου σχολείου και των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών. Για εμάς είναι επιτακτική η ανάγκη της ανασυγκρότησης και της αυτονομίας του εκπαιδευτικού κινήματος που θα οργανώνεται με βάση στοχευμένες δράσεις, θα εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή και θα ενώνεται με τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις του εργατικού και γενικότερα του λαϊκού κινήματος, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις  για τη συνολική ανατροπή των πολιτικών της λιτότητας και τη μαζική αντίσταση στα σχέδια για συντηρητικό πισωγύρισμα.

Τι σχολείο θέλουμε

Αγωνιζόμαστε για  ένα 12χρονο (+2 χρόνια προσχολικής αγωγής), ενιαίο, δημόσιο-δωρεάν σχολείο  για όλα τα παιδιά και τους νέους, χωρίς περιορισμούς και διακρίσεις, που θα χρηματοδοτείται πλήρως από την Πολιτεία και δεν θα μεταφέρει στην οικογένεια το κόστος της εκπαίδευσης. Ένα σχολείο ανθρώπινο και ανοιχτό στην κοινωνία, που θα συμβάλλει στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας, θα καλλιεργεί την κριτική σκέψη και τη     δημιουργική έκφραση, θα παρέχει  πλατιά, στέρεη γενική γνώση με τη σύζευξη  θεωρίας και πράξης. Ένα σχολείο με ανοιχτούς ορίζοντες στην επιστήμη, την τεχνολογία, την τέχνη, την αγωγή υγείας, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό και τις ανθρωπιστικές αξίες,  που θα διαπλάθει ελεύθερους, υπεύθυνους, σκεπτόμενους πολίτες, με συνείδηση των προβλημάτων του κοινωνικού και του φυσικού περιβάλλοντος, ικανούς να παρεμβαίνουν ως ενεργά μέλη της κοινωνίας και να  διεκδικούν έναν δικαιότερο και καλύτερο κόσμο.

Οραματιζόμαστε ένα σχολείο που θα αμβλύνει τις εκπαιδευτικές ανισότητες και τον κοινωνικό αποκλεισμό, θα είναι ανοιχτό στη διαπολιτισμικότητα και τη διαφορετικότητα και θα δημιουργεί ένα περιβάλλον αποδοχής, ασφάλειας και υποστήριξης  για όλα τα παιδιά, με πρόληψη της σχολικής αποτυχίας και της  μαθητικής διαρροής και έγκαιρη λειτουργία όλων των μορφών αντισταθμιστικής στήριξης, ώστε κανένα παιδί και νέος  να μη μένει έξω από την εκπαιδευτική δομή που έχει ανάγκη.

Αναγκαία προϋπόθεση για το σχολείο που θέλουμε είναι η στελέχωση όλων των σχολείων με μόνιμο εκπαιδευτικό, διοικητικό και επιστημονικό προσωπικό, η σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή και η αναβάθμιση της ποιότητας του περιεχομένου της εκπαίδευσης, με αναθεωρημένα προγράμματα σπουδών, νέα βιβλία και εκσυγχρονισμένες διδακτικές μεθόδους.

Αυτό το σχολείο δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς Δημοκρατία και παιδαγωγική ελευθερία, χωρίς τη στήριξη και την οικονομική-επαγγελματική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι μέσα από το Σύλλογο διδασκόντων θα πρωταγωνιστούν συλλογικά στη διοίκηση και στις παιδαγωγικές αποφάσεις.

 

Βασικές διεκδικήσεις

  • Δημόσια και δωρεάν Παιδεία ως πραγματικό κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα όλων.
  • Αύξηση των κρατικών δαπανών για την Παιδεία τουλάχιστον στο 5% του ΑΕΠ ή στο 15% των δαπανών του Κρατικού Προϋπολογισμού.
  • Ενιαία 12χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση και 2χρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή, που θα παρέχεται δωρεάν χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς.

Ειδικότερα όσον αφορά στις θέσεις μας για το Λύκειο, ο στρατηγικός στόχος ενός πραγματικά ενιαίου Λυκείου, στη βάση των θετικών χαρακτηριστικών του πολυκλαδικού λυκείου, ανοικτού στην κοινωνία, που να συνδυάζει τη θεωρία με την πράξη, απαιτεί άλλες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, που προϋποθέτουν ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και οικονομική ανάπτυξη υπέρ του λαού, για τη δημιουργία των οποίων αγωνιζόμαστε. Άμεσα διεκδικούμε:

  • Τον ενιαίο χαρακτήρα των Προγραμμάτων Σπουδών της γενικής παιδείας, τον εμπλουτισμό και τον εκσυγχρονισμό της σε όλες τις τάξεις και τύπους σχολείων της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, την ενίσχυση της παιδαγωγικής αυτονομίας των σχολείων, την ουσιαστική αποδέσμευση όλων των τύπων λυκείων από το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, καθώς και την απόκτηση απολυτηρίου και πτυχίου που θα οδηγούν με επιτυχία τόσο στις μεταλυκειακές σπουδές ή δομές όσο και στην αγορά εργασίας. Όσον αφορά στη Γ’ Γενικού Λυκείου, δεν πρέπει να έχει χαρακτήρα προπαρασκευαστικού έτους για τα ΑΕΙ. Μέχρι τη δημιουργία συνθηκών ελεύθερης πρόσβασης, ο μόνος δρόμος για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ είναι οι Πανελλαδικές εξετάσεις σε περιορισμένο αριθμό μαθημάτων, με την ευθύνη της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
  • Την περαιτέρω άμεση ενίσχυση και αναβάθμιση της ΤΕΕ και των μεταλυκειακών δομών (μαθητείας, ΚΕΕ), μέσα από την ίδρυση ενός μόνο Λυκείου της ΤΕΕ που θα ενσωματώνει όλες τις δομές εντός Υπ. Παιδείας ως ισότιμου πυλώνα της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με ανάπτυξη νέων ειδικοτήτων, οργάνωση μεταλυκειακού έτους ειδίκευσης για όλες τις ειδικότητες οργανικά ενταγμένου στο Λύκειο, σύνδεση με το χώρο της εργασίας, ισότιμη πρόσβαση των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων. Παράλληλα, δικεδικούμε αύξηση των κονδυλίων και ανανέωση του εργαστηριακού εξοπλισμού, συνεχή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών της ΤΕΕ και μείωση της γραφειοκρατίας για τον εκπαιδευτικό.
  • Μόνιμοι διορισμοί για κάλυψη όλων των κενών. Όχι στην πριμοδότηση αντικειμενικών κριτηρίων που έχουν άμεση ταξική αναφορά στη δυνατότητα πρόσβασης και απόκτησής τους και οδηγούν στην υποβάθμιση του βασικού πτυχίου. Πριμοδότηση ολόκληρης της προϋπηρεσίας των αναπληρωτών. Εμπροσθοβαρή διαδικασία των διορισμών που έχουν εξαγγελθεί, ώστε η χρονιά 2019-20 να περιλαμβάνει και διορισμούς γενικής παιδείας, και  κατανομή του αριθμού των διοριστέων ανάμεσα στις δύο βαθμίδες εκπαίδευσης και στις διάφορες ειδικότητες με βάση τις πραγματικές ανάγκες.
  • Αναπληρωτές με πλήρη και ίσα δικαιώματα.
  • Ουσιαστική οικονομική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών με δικαίωμα υπογραφής συλλογικών συμβάσεων, άμεσα μισθολογικό ξεπάγωμα της διετίας 2016-17, επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, ενίσχυση των νέων συναδέλφων/-ισσών, άρση μισθολογικών ανισοτήτων.
  • Επαναφορά του ωραρίου στο προ του 2013 καθεστώς.
  • Μέχρι δύο σχολεία για κάλυψη ωραρίουΜείωση διδακτικού ωραρίου κατά 1 ώρα για κάθε σχολείο, σε περίπτωση μετακίνησης εκπαιδευτικού για συμπλήρωση ωραρίου σε πάνω από 2 σχολεία. Οικονομική κάλυψη των εξόδων μετακίνησης.
  • Ανώτατο όριο 20 μαθητών στο τμήμα, 15 στις ομάδες προσανατολισμού, 10 ανά καθηγητή στα εργαστήρια. Μέχρι την επίτευξη των παραπάνω ορίων, να νομοθετηθεί άμεσα για τη σχολική χρονιά 2019-20 μέγιστος αριθμός 25 μαθητών σε όλα τα τμήματα γενικής παιδείας της Β/θμιας εκπαίδευσης και 20 μαθητών στις ομάδες προσανατολισμού, καθώς και η σταδιακή μείωση του αριθμού κατά τις δύο επόμενες σχολικές χρονιές. 
  • Θεσμική κατοχύρωση της κατάργησης της αξιολόγησης. Διασφάλιση της αποτίμησης εκπαιδευτικού έργου με αποκλειστικά εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες και με ευθύνη του Συλλόγου Διδασκόντων. Όχι στην αξιολόγηση Διευθυντών και Υποδιευθυντών από τους εκπαιδευτικούς.
  • Κατάργηση καθηκοντολόγιου και δημιουργία νέου θεσμικού πλαισίου για τη δημοκρατική λειτουργία του σχολείου και την επιλογή στελεχών, με κυρίαρχο το ρόλο του Συλλόγου Διδασκόντων, εκλογή Διευθυντή – συντονιστή από το Σύλλογο και μέτρα στήριξης της διδακτικής πράξης, της παιδαγωγικής ελευθερίας και της βελτίωσης του εκπαιδευτικού έργου με την ενεργό συμμετοχή του Συλλόγου.
  • Πλήρης σύνταξη στους  εκπ/κους  στα 60,  µε  30  χρόνια  υπηρεσίας. Καμιά μείωση κύριων, επικουρικών συντάξεων και  εφάπαξ, που προβλέπονται από το νόμο Κατρούγκαλου. Καμία αύξηση ασφαλιστικών εισφορών σε εργαζόμενους. Σταδιακή ανάκτηση των απωλειών. Πλήρης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
  • Επαρκής αρχική εκπαίδευση των εκπαιδευτικών στα Πανεπιστήμια, βραχύχρονα προγράμματα επιμόρφωσης, καθώς και περιοδική επιμόρφωση ετήσιας διάρκειας όλων των εκπαιδευτικών με ευθύνη των ΑΕΙ και απαλλαγή από διδακτικά καθήκοντα. Καθιέρωση υποτροφιών με αδιάβλητες και αντικειμενικές διαδικασίες και χορήγηση του αναγκαίου αριθμού εκπαιδευτικών αδειών.
  • Σύγχρονη κτηριακή-υλικοτεχνική υποδομή για όλα τα σχολεία και εξοπλισμό τους με τα απαιτούμενα μέσα (σχολική βιβλιοθήκη, εργαστήρια, αίθουσα υπολογιστών, γυμναστήριο κ.λπ.). Στελέχωση όλων των σχολείων με το αναγκαίο βοηθητικό και επιστημονικό προσωπικό.
  • Εκσυγχρονισμός και αντικατάσταση των σχολικών προγραμμάτων και βιβλίων σύμφωνα με τις προτάσεις του κλάδου.
  • Ουσιαστική στήριξη και αναβάθμιση των δομών της ειδικής αγωγής, στελέχωσή τους με μόνιμο προσωπικό. Ένταξη όλων των παιδιών ανάλογα με τις ανάγκες τους στην καταλληλότερη δομή – ΣΜΕΑΕ ή τμήματα ένταξης ή παράλληλη στήριξη. Ουσιαστική επιμόρφωση σε εκπαιδευτικούς. Κανένα παιδί έξω από τη δομή που έχει ανάγκη.  Ενίσχυση της ουσιαστικής λειτουργίας των ΚΕΣΥ γι΄αυτόν το σκοπό.
  • Πλήρης και Ισότιμη ένταξη -σχολική και κοινωνική- όλων των παιδιών από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες με πολιτισμικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες (πρόσφυγες – Ρομά – μετανάστες- παλιννοστούντες) . Ενίσχυση της προενταξιακής φάσης ( ΔΥΕΠ) και των τάξεων υποδοχής ( ΖΕΠ1 και ΖΕΠ2) με στόχο την παραμονή τους στο εκπαιδευτικό σύστημα και την ολοκλήρωση των σπουδών τους.
  • Ειδικά μέτρα στήριξης των εργαζόμενων μαθητών και των εσπερινών σχολείων, ειδική επιμόρφωση εκπαιδευτικών, καθώς και πρόγραμμα σπουδών και βιβλία προσαρμοσμένα στις ανάγκες τους.
  • Άμεση αντιμετώπιση των ιδιαίτερων προβλημάτων(υποδομές, εκπαιδευτικοί ειδικότητας, μεταφορά μαθητών) για τα μουσικά, καλλιτεχνικά, διαπολιτισμικά σχολεία, για τα σχολεία νησιωτικών και δυσμενών περιοχών, καθώς επίσης και για τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας και φυλακών.
  • Ριζική αναβάθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου. Όχι στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

 

Επειδή αξίζουμε μια καλύτερη ζωή

Οι εκπαιδευτικοί μαζί με όλο το λαό θα αγωνιστούμε για το σταμάτημα των πολιτικών της λιτότητας που επιβάλλουν ΕΕ – ΕΚΤ – ΔΝΤ, διεκδικώντας διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, τραπεζικό σύστημα σε δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο, κοινωνικά δίκαιο φορολογικό σύστημα με αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ, προστασία των δημόσιων κοινωνικών αγαθών, προστασία της πρώτης κατοικίας, καμία ιδιωτικοποίηση σε ρεύμα, νερό, συγκοινωνίες, αύξηση των δαπανών για την Παιδεία, απρόσκοπτη δωρεάν πρόσβαση στην Υγεία για όλο το λαό.

Οι δυνάμεις των ΣΥΝΕΚ μέσα από την ΟΛΜΕ, και με όλους τους συνδικαλιστικούς φορείς, θα συνεχίσουμε να συμβάλλουμε στην ευαισθητοποίηση της εκπαιδευτικής κοινότητας αναπτύσσοντας φιλειρηνική – αντιπολεμική δράση ενάντια στις προκλήσεις των φιλοπόλεμων ιμπεριαλιστικών κύκλων στην ευρύτερη περιοχή μας και καλλιεργώντας την έμπρακτη αλληλεγγύη της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στα θύματα αυτών των πολιτικών, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που φτάνουν στη χώρα μας. Βασικό μέλημα όλων μας πρέπει να είναι η αποδοχή και η ένταξη των παιδιών τους στην εκπαίδευση, με την ταυτόχρονη εξασφάλιση αξιοπρεπών-ασφαλών συνθηκών διαβίωσης και την αποφασιστική καταδίκη των κρουσμάτων ξενοφοβίας, όπου εκδηλώνονται. Η Ομοσπονδία θα πρέπει να πάρει σοβαρές πρωτοβουλίες μαζί με άλλους κοινωνικούς φορείς  για την πρόληψη του ρατσισμού και για την κλιμάκωση της δράσης της ενάντια στο φασισμό και τη βία.

Συναδέλφισσα, συνάδελφε,

Σε καλούμε να στηρίξεις τις δυνάμεις των ΣΥΝΕΚ, για μια ΟΛΜΕ αγωνιστική, ριζοσπαστική, ενωτική, που θα γίνει η φωνή και η δύναμή μας,  ανάχωμα στα πισωγυρίσματα, πρωτοπόρο στις διεκδικήσεις  για την προάσπιση των εκπαιδευτικών και της εκπαίδευσης ως δημόσιου και κοινωνικού αγαθού.

Σε καλούμε να συμμετέχεις στους συλλογικούς – ενωτικούς αγώνες για το σχολείο των αναγκών και των οραμάτων μας. Ένα ενιαίο  δωδεκάχρονο,  δημόσιο,  δημοκρατικό  σχολείο, που θα χωρά όλα τα παιδιά και όλη τη γνώση.

Υπερασπιζόμαστε και διευρύνουμε τις κατακτήσεις μας

Συμμετέχουμε – Διεκδικούμε –  Στηρίζουμε

η ΟΛΜΕ να γίνει η φωνή και η δύναμή μας

 

ANAKOINOSH_8selido_final 26

διακήρυξη- ΣΥΝΕΚ-19ο