Διαβάσαμε και τον πολυδιαφημισμένο «αναπτυξιακό» νόμο και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η πολυδιαφημιζόμενη ανάπτυξη είναι οδοστρωτήρας στα εργασιακά δικαιώματα και υποτίμηση του μισθού των εργαζομένων.

Vroutsis-Stratinaki

Το γνωστό,από το «έργο» του παρήγαγε στο υπουργείο εργασίας τα έτη 2012-2014 (εκτόξευση της ανεργίας στο 30% υποκατότατος μισθός για τους νέους κλπ),δίδυμο Στρατινάκη- Βρουτσης μοιάζει να συνεχίζει το ξήλωμα του πουλόβερ αποδεικνύοντας ότι με ή χωρίς μνημόνιο η γραμμή της ΝΔ για τα εργασιακά παραμένει γραμμή ΔΝΤ..

Τι να πρωτοσχολιάσεις  από αυτό το νομοσχέδιο ότι αναιρεί βασικά δικαιώματα των εργαζομένων όπως της σύναψης συλλογικών συμβάσεων εργασίας;

 

α) Την θέσπιση εξαιρέσεων στο που ισχύουν οι συλλογικές συμβάσεις και μάλιστα οι εξαιρέσεις αυτές στο νομοσχέδιο αναφέρονται ακροθιγώς και όχι αναλυτικά και δεσμευτικά καθώς σχεδόν σε κάθε σχετικό άρθρο υπάρχει εξουσιοδοτική διάταξη για έκδοση υπουργικής απόφασης Αν και η κυβέρνηση εισάγει για πρώτη φορά στο εθνικό δίκαιο ρήτρα εξαίρεσης από την καθολική εφαρμογή των ΣΣΕ δεν μπαίνει καν στον κόπο να ορίσει τα κριτήρια για την εξαίρεση αυτή μέσα στο νόμο άρα η ορθότητα ή μη αυτών να είναι μια συζήτηση που θα διεξαχθεί στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής διαδικασίας αλλά περιορίζεται σε μια ενδεικτική παράθεση των κριτήριων εξαίρεσης των επιχειρήσεων  από την υποχρέωση τήρησης του συνόλου των όρων των ΣΣΕ εξουσιοδοτώντας τη γνωστή για τα «φιλεργατικά της αισθήματα» ηγεσία του Υπουργείου εργασίας η οποία θα εξειδικεύει κατά το δοκούν τα κριτήρια αυτά πχ στο  άρθρο 52 παρ.  «Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, μετά από γνώμη της Ολομέλειας του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, είναι δυνατό να εξειδικεύονται οι περιπτώσεις των επιχειρήσεων που εξαιρούνται και κάθε αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσης διάταξης»

β) Την εισαγωγή του κριτηρίου ‘της τεκμηρίωσης των επιπτώσεων στην ανταγωνιστικότητα’ για το αν θα επεκταθεί η όχι μια σύμβαση. όπως αναφέρεται στο άρθρο 53 του νέου πολυνομοσχεδίου, εφόσον ψηφιστεί ως έχει, μια συλλογική σύμβαση εργασίας ή μια διαιτητική απόφαση θα κηρύσσεται γενικώς υποχρεωτική για τους εργαζομένους όλων των επιχειρήσεων ή των ειδικοτήτων που αφορά, μόνο υπό τους εξής όρους:

1) Εφόσον καταρχάς υποβληθεί σχετικό αίτημα στον εκάστοτε υπουργό Εργασίας

2) Εφόσον οι εργαζόμενοι πείσουν εργοδότες και ΑΣΕ (με πρόεδρο του την κα Στρατινάκη άρθρο  για την αναγκαιότητα της επέκτασης και τις επιπτώσεις της στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, τη λειτουργία του ανταγωνισμού και την απασχόληση.» 

3 τέλος αφού γίνουν όλα αυτά εάν ο εκάστοτε υπουργός κρίνει ότι μπορεί να γίνει το αίτημα δεκτό με βάση τις επιπτώσεις που θα προκαλέσει στην ανταγωνιστικότητα ενός, π.χ., κλάδου.

γ) Την ακύρωση στην ουσία της δυνατότητας μονομερούς προσφυγής στην διαιτησία.

δ) το γεγονός ότι για να έχουν την «δυνατότητα» τα σωματεία να προσπαθήσουν να ξεπεράσουν αυτούς τους σκοπέλους για να υπογράψουν ΣΣΕ θα πρέπει προηγουμένως να έχουν εγγραφεί στο Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων(άρθρο 50) και να έχουν καταχωρήσει στο Εργάνη τα οριζόμενα από το νόμο στοιχεία τα οποία

1ον  μπορούν να τροποποιούνται με μια ΥΑ (Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων είναι δυνατόν να ορίζονται οι όροι,οι προϋποθέσεις και κάθε λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσης διάταξης)

  1. τα ζητήματα της εμπιστευτικότητας των δεδομένων αυτών δεν οριοθετούντε ξεκάθαρα από τον νόμο αλλά θα οριστούν με μια ακόμη ΥΑ στο μέλλον αφού στο άρθρο 50 αναφέρεται «Εξουσιοδοτική ρύθμιση Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων ρυθμίζεται κάθε θέμα σχετικά με τη δημιουργία του Μητρώου Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων και Οργανώσεων Εργοδοτών, τη δημοσιότητα των στοιχείων του και κάθε αναγκαία τεχνική λεπτομέρεια καθώς και τη χορήγηση πληροφοριών σε σχέση με τα στοιχεία του μητρώου και με την τήρηση της προστασίας των προσωπικών δεδομένων, ιδίως σε σχέση με την αντιπροσωπευτικότητα συνδικαλιστικών οργανώσεων εργαζομένων και εργοδοτών.»

Με λίγα λόγια με το νομοσχέδιο αυτό στην πράξη καταργείται η δυνατότητα σύναψης, εφαρμογής και επέκτασης των συλλογικών συμβάσεων και γίνεται σαφές ότι η κυβέρνηση θέλει τον εργαζόμενο συλλογικά και ατομικά αδύναμο απέναντι στον εργοδότη.

 

Πέραν τούτον  το νομοσχέδιο έχει και άλλα «δώρα» για τον ΣΕΒ όπως το άρθρο 54.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο αυτό αναφέρεται ότι θα «θεωρείται μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας η καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων αποδοχών του εργαζομένου πέραν των 2 μηνών από τον εργοδότη, ανεξαρτήτως της αιτίας της καθυστέρησης».

 

Τι σημαίνει αυτό; Από την πρώτη ανάλυση προκύπτει ότι οι επιχειρήσεις, επί της ουσίας νόμιμα ή τουλάχιστον όχι παράνομα, θα δύνανται να καθυστερούν έως και 2 μηνιάτικα στους εργαζομένους τους, ακόμη και εάν δεν έχουν οικονομικό πρόβλημα!!