Του ΑΡΙΣΤΕΊΔΗ ΚΑΛΑΡΓΑΛΗ

Συγγραφέα, διδάκτορα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας

Σε λιγότερες από είκοσι μέρες κλείνουν τα σχολεία για τις διακοπές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Οι δάσκαλοι κι οι καθηγητές βάζουν τα τελευταία τεστ, ετοιμάζουν τις βαθμολογίες, όπου υπάρχουν τριμηνιαίοι έλεγχοι. Εκτιμούν την πορεία της διδαχθείσας ύλης, επισπεύδουν αν έχουν μείνει πίσω ή κάνουν επαναλήψεις όσοι έχουν προχωρήσει αρκετά.

Παράλληλα ετοιμάζουν τις γιορτές τους. Γίνονται πρόβες στα θεατρικά· δάσκαλοι μαζί με μουσικούς, εικαστικούς, εκπαιδευτικούς θεατρικής αγωγής ετοιμάζουν σκηνικά, διακόσμηση, κουστούμια, μουσική. Κυρίως στα Δημοτικά σχολεία φτιάχνουν πάρα πολλές γιορταστικές κατασκευές. Δέντρα, Αη – Βασίληδες, αγγελάκια, καμπανούλες, φαναράκια, κάρτες κι άλλα πολλά. Η ποικιλία, η ποσότητα κι η ποιότητα εξαρτώνται από το ενδιαφέρον των μικρών και των μεγάλων. Στις ποικίλες αυτές δραστηριότητες συμμετέχουν όλοι οι μαθητές, ανεξαρτήτως των επιδόσεων τους στα μαθήματα.

Μόνο που φέτος για κάποιους μαθητές δεν ήρθε η πρώτη μέρα στο σχολείο, για αυτούς δεν άνοιξε την πόρτα του το ελληνικό σχολείο. Πρόκειται για τους μαθητές πρόσφυγες που εντάσσονται στις Δομές Εκπαίδευσης και Υποστήριξης Προσφύγων (ΔΥΕΠ) του Βορείου και Νοτίου Αιγαίου. Για αυτούς φέτος δεν χτύπησε το κουδούνι για την έναρξη των μαθημάτων, ενώ οι ΔΥΕΠ στις άλλες περιοχές της Ελλάδας λειτούργησαν, έστω και καθυστερημένα.

Οι δομές αυτές ιδρύθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2016 και άρχισαν να λειτουργούν σταδιακά από αυτή τη σχολική χρονιά. Τις επόμενες δύο χρονιές έγιναν βελτιώσεις, αυξήθηκαν τα σχολεία όπου λειτούργησαν τέτοιες τάξεις, τα τμήματα, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί. Σίγουρα έπρεπε να γίνουν περισσότερα, καλύτερα και συντομότερα.

Όσοι συναντηθήκαμε με μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, οι οποίοι  είχαν σχέση με τη λειτουργία αυτών, αποκομίσαμε πάρα πολλά θετικά στοιχεία. Οι μαθητές συνεχώς ρωτούσαν πότε θα αρχίσουν τα μαθήματα, έδειξαν έντονο ενδιαφέρον, ειδικά για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Προσπαθούσαν να γράψουν, να μάθουν νέες λέξεις, να μιλήσουν, να εκφραστούν στη γλώσσα της χώρας μας. Δεν ήθελαν να κλείσουν τα σχολεία την περίοδο των διακοπών. Ρωτούσαν, πότε θα ανοίξουν. Κάποια από αυτά τα παιδιά μπήκαν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε σχολείο, εδώ, στην Ελλάδα! Κάθισαν σε θρανίο, έπιασαν τετράδιο και βιβλίο, έγραψαν.

Τα θετικά της λειτουργίας των σχολείων τα μετέφεραν στο σπίτι, στο λυόμενο, στη σκηνή τους. Εκεί τα μοιράστηκαν με τους γονείς. Η ηρεμία, η καλή ψυχολογία, το θετικό κλίμα του σχολείου μεταφέρθηκε και στους άλλους. Αυτή είναι η κοινωνική, ανθρώπινη προσφορά της εκπαίδευσης.

Δεν γνωρίζουμε ποιοι λόγοι οδήγησαν το Υπουργείο Παιδείας στη λήψη αυτής της μη θετικής απόφασης. Ελπίζουμε, τώρα με τον ορισμό των Εθνικών Συντονιστών για τους ασυνόδευτους ανήλικους να πάνε στο σχολείο και τα παιδιά πρόσφυγες του Αιγαίου· κάτι που είναι υποχρέωση της ελληνικής Πολιτείας.