Είναι σαφές ότι την τελευταία εβδομάδα, έχει διαταραχθεί τόσο η εργασιακή κανονικότητα όσο και η καθημερινότητα, κατάσταση που αναμένεται να συνεχιστεί. Όλοι οι κάτοικοι της χώρας καταβάλλουν προσπάθειες για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού COVID-19, ειδικά μάλιστα οι εργαζόμενοι στην υγεία, οι οποίοι σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος. Στο πλαίσιο αυτό, ο δημόσιος τομέας έχει αναπροσαρμόσει τον τρόπο εργασίας και εξυπηρέτησης των πολιτών, αξιοποιώντας σε ευρεία κλίμακα τις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών, ενώ φαίνεται ότι μέχρι χθες άκαμπτοι κανόνες αναθεωρούνται με κριτήριο την ανταπόκριση στις εξαιρετικές καταστάσεις που βιώνουμε.

Σαφώς, η τρέχουσα συνθήκη δεν αντιμετωπίζεται παντού και πάντα με τον ίδιο τρόπο, αξιοποιούμενη σε πολλές περιπτώσεις, ως κακώς εννοούμενη «ευκαιρία» για περαιτέρω επισφαλειοποίηση και περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων. Η έκρηξη των απολύσεων, οι περικοπές σε μισθούς και η αναγκαστική μεταφορά της κανονικής άδειας στις μέρες της καραντίνας, σκιαγραφούν τις συνθήκες εργασίας στον ιδιωτικό τομέα αυτή τη στιγμή. Αλλά και όχι μόνο σε αυτόν.

Στα δικά μας, μέσα στη δυστοπική καθημερινότητα των ημερών, η οποία δοκιμάζει τις αντοχές όλων μας η διοίκηση της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης- η οποία σύμφωνα με τους καταστατικούς της στόχους παράγει στελέχη του δημόσιου τομέα και που στο εκπαιδευτικό της πρόγραμμα διδάσκει και αξιοποιεί τα ψηφιακά εργαλεία- αντιμετωπίζει την κατάσταση αμήχανα, δηλώνοντας αδυναμία  να αξιοποιήσει σε αυτή τη συγκυρία τα όσα η ίδια η Σχολή εισηγείται.  Επικαλούμενη άλλοτε «τεχνικά» και άλλοτε «διοικητικά» κωλύματα, προετοιμάζει την επιλογή της αναστολής της εκπαιδευτικής διαδικασίας για όλο τον Απρίλιο. Ενώ αποδεικνύεται καθημερινά ότι είναι εφικτή και αποτελεσματική στις τρέχουσες εξαιρετικές συνθήκες η χρήση μεθόδων τηλεκπαίδευσης και τηλεργασίας και ενώ παρατηρείται κάποια ευελιξία στους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς , επιλέγει τελικά να θέσει τους σπουδαστές/τριες- εργαζόμενους/ες δημόσιους υπαλλήλους μπροστά στο εξής δίλημμα:

  • είτε να τεθούν σε αναγκαστική καλοκαιρινή άδεια τον Απρίλιο κατά παρέκκλιση κάθε διάταξης που αφορά στην χορήγηση της κανονικής άδειας, δηλαδή να χάσουν την άδεια του Αυγούστου
  • είτε να αποδεχθούν απώλεια του μισθού του Απριλίου.

Η ανωτέρω πρόταση της διοίκησης βασίζεται σε νομικές, τεχνικές και διοικητικές παραμέτρους που τίθενται από το ΕΣΠΑ και ακολούθως από την αρμόδια Διαχειριστική Αρχή, με αποτέλεσμα τόσο η Διοίκηση της Σχολής όσο και η Διαχειριστική Αρχή να παρουσιάζουν μηδενική ευελιξία σε μια τέτοια συγκυρία, παρακάμποντας το γεγονός ότι οι σπουδαστές/τριες της ΕΣΔΔΑ είναι δόκιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι καλύπτονται από τον Υπαλληλικό Κώδικα.

Άλλωστε, παρατηρείται το παράδοξο -ανάλογα με το τι εξυπηρετεί κάθε φορά- άλλοτε να αντιμετωπιζόμαστε ως εργαζόμενοι που οφείλουν να συμμορφώνονται στα όσα ορίζονται από τον Υπαλληλικό Κώδικα και άλλοτε να αντιμετωπιζόμαστε μόνο ως σπουδαστές, οπότε μπορεί να κάμπτεται ο Υπαλληλικός Κώδικας  και να γινόμαστε «λάστιχο» ανάλογα με το πώς κρίνει η κάθε Διαχειριστική Αρχή.

Στην προκειμένη περίπτωση η Διοίκηση της Σχολής απέρριψε ως μη υλοποιήσιμες όλες τις προτάσεις που κατέθεσε ο Σύλλογος των εργαζόμενων – σπουδαστών προκειμένου να μην διαταραχθεί ο αδιάλειπτος χαρακτήρας των σπουδών. Συγκεκριμένα, αυτές αφορούσαν σε τρόπους ηλεκτρονικής διδασκαλίας (με έμφαση στη συγχρονισμένη) μέσα από διάφορες πλατφόρμες  που είναι διαθέσιμες και που χρησιμοποιούνται ήδη στον δημόσιο τομέα, στα Πανεπιστήμια, στα σχολεία ακόμα και σε μικρά συνοικιακά φροντιστήρια.

Η υποτίθεται πρωτοπόρα Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, στην οποία το ήμισυ του προγράμματος Σπουδών της αφορά την ψηφιακή διακυβέρνηση, το «καύχημα» του περίφημου «επιτελικού κράτος», το οποίο πρόκειται να στελεχώσει τον δημόσιο τομέα και με στελέχη του κλάδου Ψηφιακής Πολιτικής, εμφανίζεται ως μη έχουσα τρόπο αντιμετώπισης, άλλον από την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζόμενων – σπουδαστών. Θεωρεί, δε, μη δυνατή ακόμα και την έκτακτη νομοθετική ρύθμιση, τη στιγμή που κάθε μέρα βγαίνει και από μία ΠΝΠ, προκειμένου να μην βρεθούν οι εργαζόμενοι – σπουδαστές είτε χωρίς μισθό είτε χωρίς κανονική άδεια.

Δηλώνουμε ότι τα δικαιώματα μας δεν μπαίνουν και αυτά σε καραντίνα και δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχθούμε τη λογική του «μικρότερου κακού» δηλαδή την απώλεια εξ ολοκλήρου της κανονικής άδειας και μάλιστα υπό τη δαμόκλειο σπάθη της απώλειας μισθού.

Ξεκαθαρίζουμε ότι και μόνο η επίκληση της απώλειας μισθού, όταν πολλές οικογένειες συναδέλφων βρίσκονται στη θέση να επιβιώνουν μόνο από αυτόν, είναι εξοργιστική.

Οι αποφάσεις και τα προγράμματα, δεν είναι «ευαγγέλια» σε καιρούς ανωτέρας βίας, όπως αυτοί που ζούμε.

Καλούμε τη Διοίκηση της Σχολής και την Κυβέρνηση να πάρει όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες και να λύσει τώρα το πρόβλημα.

Το ΔΣ του Συλλόγου Σπουδαστών ΕΣΔΔΑ