Οι 82 δομές παιδικής προστασίας που φιλοξενούν 2.700 παιδιά που ζουν μακριά από την οικογένειά τους λειτουργούν χωρίς ενιαίο θεσμικό πλαίσιο, έλεγχο και πιστοποίηση την ώρα που ακόμη και τα καταφύγια για αδέσποτα ζώα λειτουργούν με πιο σοβαρές προδιαγραφές. Πέρα από τους σοβαρούς κινδύνους που ενέχει αυτή η απουσία για τα παιδιά, χωρίς θεσμικό πλαίσιο δεν μπορεί να υπάρξει η αποϊδρυματοποίηση που παραμένει πάντα το μεγάλο ζητούμενο.

Τα στοιχεία συνεχίζουν να συνθέτουν την εγκληματική διαχρονική πραγματικότητα η οποία, παρά τις προ μηνών εξαγγελίες, παρουσία και του πρωθυπουργού, σε εκδήλωση με κεντρικό θέμα τη βελτίωση του νόμου περί αναδοχής και τις δεσμεύσεις για ενιαίο θεσμικό πλαίσιο, συνεχίζει να βασιλεύει στον κόσμο της θεσμοθετημένης παιδικής προστασίας. Αυτή η κατάσταση, παντελώς ανεξέλεγκτη ιδιαίτερα στα εκκλησιαστικά ιδρύματα, έρχεται σήμερα ξανά στην επικαιρότητα από τους ανθρώπους που έχουν την ευθύνη για τη λειτουργία των Παιδικών Χωριών SOS Ελλάδας.

Σε συνέντευξη που ορθά επέλεξαν να οργανώσουν σε εξωτερικό χώρο, άνθρωποι που έχουν αφιερώσει τις δυνάμεις τους στην προστασία των παιδιών, όπως ο Στ. Σιφνιός, διευθυντής Κοινωνικής Εργασίας και Συνηγορίας, ο Γ. Πρωτόπαπας, γεν. διευθυντής των Χωριών, αλλά και οι επιστημονικοί συνεργάτες, έθεσαν τα καυτά ερωτήματα για ένα ευαίσθητο θέμα που παραμένει άλυτο κάτω από την επίδραση παγιωμένων αντιλήψεων και, γιατί όχι, ανταγωνιστικών συμφερόντων μεταξύ των ιδρυμάτων:

«Πώς λαμβάνεται η απόφαση απομάκρυνσης ενός παιδιού από το σπίτι; Ποια είναι η προετοιμασία που έχει; Ποιος αποφασίζει να απομακρυνθεί το παιδί; Με ποια κριτήρια; Πώς αποφασίζουμε τις ιδιαίτερες ανάγκες που έχει κάθε παιδί ώστε να μετακινηθεί σε ένα ίδρυμα; Πώς είναι δυνατόν άλλες βαλκανικές χώρες όπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία, να έχουν κάνει απίστευτα βήματα, μειώνοντας τον χρόνο παραμονής των παιδιών στα ιδρύματα και αυξάνοντας τον χρόνο των οικογενειακών αποκαταστάσεων; Γιατί αυτές οι χώρες τα καταφέρνουν καλύτερα;».

«Να θεσπιστούν κανόνες και προδιαγραφές για τη λειτουργία των χώρων που υποδέχονται τα παιδιά μετά την απομάκρυνση από το σπίτι. Δεν είναι δυνατόν οι λειτουργοί της πολιτείας να λένε “Δεν ξέρω τι γίνεται σε αυτόν τον χώρο”. Δεν επιτρέπεται τα εκκλησιαστικά ιδρύματα να λειτουργούν τελείως ανεξέλεγκτα και δεν είναι δυνατόν να φοβόμαστε να το πούμε και δεν είναι δυνατόν η πολιτεία να θυσιάσει τα παιδιά αυτά στο όνομα να μην πειράξει κανείς την Εκκλησία» δήλωσε με έμφαση ο κ. Σιφνιός. «Ακόμη, η μεταπαρακολούθηση και η επιμέλεια παραμένει στα ιδρύματα. Αποτέλεσμα: εκκλησιαστικά ιδρύματα αποτελούμενα από καλόγριες που δεν διαθέτουν καμία επιστημονική προδιαγραφή έχουν λόγο και στην παρακολούθηση του παιδιού μετά την αναδοχή και την υιοθεσία!»

Φυσικά, ούτε εδώ χρειάζεται να ανακαλύψουμε ξανά την Αμερική. Υπάρχει ο Χάρτης Δικαιωμάτων του Παιδιού όπου καθορίζονται οι τρόποι με τους οποίους μεγαλώνουμε ένα παιδί σε δομές παιδικής προστασίας, οι οδηγίες που έχει δώσει η Ε.Ε. από το 2005, όπου αναφέρεται ότι η πρώτη επιλογή είναι η οικογενειακή αποκατάσταση. Υπάρχουν οι κατευθυντήριες γραμμές των Ηνωμένων Εθνών για την εξωοικογενειακή φροντίδα.

Και ο ρόλος των Περιφερειών; «Οι Περιφέρειες έχουν στην αρμοδιότητά τους τον έλεγχο των ιδρυμάτων, αλλά δεν διαθέτουν ένα πλαίσιο ώστε πάνω σε αυτό να ελέγχουν. Ελέγχουν πόσους πυροσβεστήρες έχει το ίδρυμα» μας απάντησαν.

Αεροφωτογραφία από το Παιδικό Χωριό SOS Βάρης

EUROKINISSI/ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

EFSYN- ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΨΙΝΗ