Η αμερικάνικη οικονομία το 1928 περνούσε την μεγαλύτερη οικονομική κρίση της ιστορίας της, η οποία την έφτασε στα όρια της διάλυσής. Ήταν, όταν για πρώτη φορά στα καπιταλιστικά συστήματα εμφανίστηκε ο στασιμοπληθωρισμός, δηλαδή ταυτόχρονα στην οικονομία να υπάρχει ανεργία και πληθωρισμός.

Πως έγινε, μετά από μόλις δέκα χρόνια να είναι η κυρίαρχη οικονομική δύναμη στον κόσμο; Η εξήγηση είναι απλή, την ευνόησε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ο οποίος είχε πεδία μάχης σε όλες τις ανταγωνίστριες χώρες, εκτός από τα εδάφη της Αμερικής. Κατά συνέπεια η παραγωγική της μηχανή έμεινε ανέπαφη και δυναμωμένη από την πολεμική της βιομηχανία, η οποία γιγαντώθηκε.

Το 1947, η Αμερική εφαρμόζει μία επεκτατική οικονομική πολιτική με το σχέδιο Μάρσαλ, το οποίο δίνει χρήματα σε πολλές χώρες ως ενίσχυση, τα οποία επιστρέφουν πολλαπλάσια στην Αμερική. Ταυτόχρονα εξαρτά οικονομικά και πολιτικά τις χώρες που δέχονται την οικονομική βοήθεια. Ήταν το ξεκίνημα του ψυχρού πολέμου. Στην Ελλάδα με το σχέδιο Μάρσαλ διοχετεύεται πολύ χρήμα, στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, που ήταν καθοριστικό για την έκβαση του εμφυλίου πολέμου.

Η οικονομική ενίσχυση η υπόλοιπη διοχετεύτηκε με τόσο ανορθόδοξο τρόπο και δεν βοηθάει, ενώ θα μπορούσε στην οικονομική ανάκαμψη της διαλυμένης Ελλάδας, από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τον εμφύλιο. Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι από τις 1047 βιομηχανίες της εποχής, οι 10 πήραν από τα 450 δισεκατομμύρια δραχμές τα 273. Και ενώ άλλες χώρες, όπως η Γερμανία που ήταν ισοπεδωμένη, ανασυγκροτήθηκε με το σχέδιο Μάρσαλ και δημιούργησε βαριά βιομηχανία. Η Ελλάδα παρέμεινε υποανάπτυκτη οικονομικά χώρα, αλλά και εξαρτώμενη πολιτικά από τους Αμερικάνους.

Και ποιος έχει την ευθύνη; Οι πολιτικές της δεξιάς, που προτίμησαν να ενισχύουν τους πολιτικούς τους φίλους και πολλά από αυτά τα χρήματα, αντί για επενδύσεις έγιναν πλούτος, σε βάρος της οικονομίας, αλλά κυρίως του ελληνικού λαού, που υπέφερε.

Και το σημαντικό φυσικά δεν είναι να κάνουμε συζήτηση για την πολιτική και οικονομική ιστορία του τόπου μας, αλλά να αναλογιστούμε ότι βρισκόμαστε σε μία περίοδο ανάλογη με αυτή . Δυστυχώς οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις κυβερνούν και σήμερα, με πρόσθετο αρνητικό στοιχείο την ανικανότητα να ξεπερνούν τις οικονομικές κρίσεις, αλλά και την διαφθορά που είναι δομικό στοιχείο της πολιτικής τους.

Από το 2009 έως το 2014 ζήσαμε την οικονομική κρίση, υποτίθεται ότι οφείλονταν στο χρέος του κράτους, η οποία μείωσε τα εισοδήματα των εργαζομένων και 40%, ξεπέρασε η ύφεση σωρευτικά το 22% και η ανεργία ξεπέρασε το 27%. Την ίδια χρονική περίοδο, σύμφωνα με τον πίνακα GINI, δημιουργήθηκαν μεγαλύτερες ανισότητες, πλούτου φτώχειας. Χρήματα βγήκαν σε τράπεζες του εξωτερικού, αυξάνοντας τον πλούτο του κατεστημένου και αφήνοντας την ελληνική οικονομία χωρίς ρευστότητα.

Με την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τα επόμενα χρόνια η οικονομία μαζεύτηκε, τα 12 τελευταία τρίμηνα είχαμε συνεχή οικονομική ανάπτυξη, η ανεργία έπεσε στο 17%, οι μισθοί όμως παρέμειναν στην μείωση και του 40%, εκτός από τους κατώτατους που αυξήθηκαν σημαντικά.

Ο λαός το 2019 ψήφισε την ΝΔ, η οποία από το πρώτο τρίμηνο της διακυβέρνησής της, γύρισε την οικονομία πίσω, από την ανάπτυξη στην ύφεση, η οποία ξεκίνησε από το 4ο τρίμηνο του 2019. Άρα δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από την υγειονομική κρίση. Ήθελε μεγάλη προσπάθεια ανικανότητας για να το καταφέρουν, αλλά έχει την εξήγησή του. Σταμάτησαν τα μεγάλα έργα, έκοψαν το δώρο των Χριστουγέννων και ταυτόχρονα μείωσαν δραματικά τις κοινωνικές παροχές. Δεν έδωσαν τις αντίστοιχες αυξήσεις στους μισθούς με αυτές που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στον κατώτατο και με την κατάργηση του υποκατώτατου. Μείωσαν δραστικά την ρευστότητα στην κοινωνία, μειώθηκε η κατανάλωση, μειώθηκε η παραγωγή, περάσαμε στην ύφεση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ακολουθεί συνταγές της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και αυτός είναι ο λόγος της αποτυχίας της.

Σήμερα εκτός από την ανικανότητα που δείχνει αυτή η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει την οικονομική ύφεση, τα σημάδια της διαφθοράς και της κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος είναι εμφανή και είναι αυτά που καθιστούν την κυβέρνηση ανίκανη να διαχειριστεί, αυτά που έρχονται μετά το Σεπτέμβριο. Αναμένεται ύφεση, που το επόμενο τρίμηνο θα είναι κατοχική, ανεργία που θα εκτιναχθεί στα ύψη και κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων .

Ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ανέλαβε το 2015 βρήκε άδεια τα ταμεία, τα ασφαλιστικά ταμεία μπορούσαν να δώσουν συντάξεις για λίγους μήνες μόνο, η ρευστότητα ήταν στο ναδίρ και κατάφερε το 2019 να τους παραδώσει 37 δισεκατομμύρια ευρώ, να διαχειριστούν με άνεση το χρέος τα επόμενα χρόνια, αλλά και να υπάρχει καβάτζα για έκτακτες συνθήκες, που δυστυχώς ήρθαν.

Αυτά που θα δούμε μετά τον Σεπτέμβρη στην Ελλάδα θα είναι πρωτόγνωρα για του Έλληνες εργαζόμενους και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αυτή η κυβέρνηση θα διαχειριστεί τα 37 δισεκατομμύρια που τους άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλα 32 που θα έρθουν ως νέο σχέδιο Μάρσαλ από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα χρήματα είναι πολλά και εάν διοχετευθούν σωστά θα αποφύγουμε τα λουκέτα και με τους εργαζόμενους ενεργούς.

Θα τους αφήσουμε να τα διαχειριστούν αυτά τα χρήματα δημιουργώντας νέα τζάκια πολιτικών τους φίλων ή θα παρέμβει η κοινωνία και θα διεκδικήσει λόγο σε αυτά που μπορούν να γίνουν για να βρεθεί η οικονομία μας δυναμωμένη με όρθιους του εργαζόμενους;

Και ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος των συνδικάτων στις νέες συνθήκες. Να διεκδικήσουμε να μη χαθούν θέσεις εργασίας, επιδοτώντας την εργασία και όχι την ανεργία.

Να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω από την ποιότητα της ζωής μας, αλλά και να διεκδικήσουμε όλα αυτά που μας στέρησαν με την κρίση 2009-2014.

Οι δημοκρατικές δυνάμεις πρέπει να παρέμβουν δημιουργώντας ένα πλατύ μέτωπο διάσωσης της κοινωνίας, από αυτούς που ετοιμάζονται να τη λεηλατήσουν.

Ανατροπή λοιπόν αυτής της πολιτικής που μας γύρισε τη ζωή δεκαετίες πίσω.

                                                         ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

                                                            Αίγιο 5 Ιούλη 2020