Οι εργαζόμενοι στην Τράπεζα Πειραιώς, παρά το κλίμα γενικευμένης αβεβαιότητας και εν μέσω δυσμενών εξελίξεων –  η ύφεση το β’ τρίμηνο του 2020 αποτιμάται στο δυσθεώρητο 15,2% – λόγω της πανδημίας, παραμένουν ο καταλυτικός παράγοντας στην επίτευξη των αλλεπάλληλων, θετικών οικονομικών αποτελεσμάτων του Ομίλου.

Αντί, ωστόσο, να απολαμβάνουν έστω και της στοιχειώδους αναγνώρισης για την υπερπροσπάθεια που κατέβαλαν και συνεχίζουν να καταβάλλουν – άλλωστε οι συνάδελφοι Συνεργάτες Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων και Επαγγελματιών (ΣΜΕ) και όσοι άλλοι συνέδραμαν, παραμένουν οι τελευταίοι αδιάψευστοι μάρτυρες, των οποίων η συμβολή στην κατάκτηση της ηγεμονικής θέσης της Τράπεζας στα προγράμματα «Εγγυοδοτικού Ταμείου για τον Covid-19» και «ΤΕΠΙΧ ΙΙ» ουδέποτε αναγνωρίστηκε και ανταμείφθηκε έμπρακτα. 

Αντίθετα, υπάλληλοι και Διευθυντές στο δίκτυο, γίνονται καθημερινά αποδέκτες πλήθους ηλεκτρονικών μηνυμάτων για την επίτευξη στόχων με βάση τον προγραμματισμό της προ κορωνοϊού εποχής, ωσάν να βρισκόμαστε σε περίοδο … «παχιών αγελάδων».

Παράλληλα, οι εργαζόμενοι στο Δίκτυο έχουν να αντιπαλέψουν:

  • την αφόρητη ψυχολογική πίεση, ακόμη και την καλοκαιρινή περίοδο,
  • την μετ’ εμποδίων επικοινωνία με το συναλλασσόμενο κοινό, λόγω χρήσης της προστατευτικής μάσκας,
  • τις εντάσεις, που φθάνουν ακόμη και στα όρια προπηλακισμού συναδέλφων μας, λόγω της ελεγχόμενης διέλευσης πελατών,
  • την παρατεινόμενη αβεβαιότητα και τη συνεχή, αόρατη απειλή, που ακούει στο όνομα της φονικής πανδημίας.
  • τη μονοδιάστατη αξιολόγηση που στην ουσία δίνει βάρος μόνο στους στόχους και κυρίως στην πώληση ασφαλιστικών προϊόντων απαξιώνοντας όλες τις άλλες σημαντικές τραπεζικές εργασίες  
  • τον έντονο ανταγωνισμό που καλλιεργείται μεταξύ των υπαλλήλων για την πώληση ασφαλιστικών προϊόντων με αποτέλεσμα να πλήττεται το ήδη εύθραυστο εργασιακό κλίμα και μακροπρόθεσμα το βασικό συγκριτικό πλεονέκτημα της Τράπεζας: το Ανθρώπινο Δυναμικό της.

Αυτά, προφανώς, είναι ψιλά γράμματα για κάποιους που, περιχαρακωμένοι στο απόλυτα προστατευτικό περιβάλλον τους, χωρίς καμία επαφή με την παρούσα οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, το μόνο που συνεχίζουν να κάνουν είναι να αναμηρυκάζουν πιεστικά και εμμονικά τα περί επίτευξης στόχων…

Τους καλούμε να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα, να βγουν από την προστατευτική γυάλα των προνομίων και παροχών και να σεβαστούν επιτέλους την αξιοπρέπεια και την επαγγελματική ευσυνειδησία των συναδέλφων μας.